Polowanie na króliki (oryg. Rabbit-Proof Fence) – pełen dramatyzmu "film drogi" nakręcony na podstawie książki Doris Pilkington o tym samym tytule. 
gatunek: Dramat historyczny
produkcja: Australia
premiera: 21 marca 2003 (Polska) 4 lutego 2002 (świat) 
reżyseria: Phillip Noyce
scenariusz: Christine Olsen 
Obsada:
Everlyn Sampi - Molly Craig
Tianna Sansbury - Daisy Craig
Laura Monaghan - Gracie Fields
David Gulpilil - Moodoo
Kenneth Branagh - A.O. Neville
Deborah Mailman - Mavis
Jason Clarke - Constable Riggs
Ningali Lawford - Mama Molly
Fabuła.
Obraz poświęcony jest  autentycznym wydarzeniom - w tak przecież nieodległej przeszłości, bo - w 1931 roku i co gorsze - jak się okazuje - nie jest jedynie odosobnionym przypadkiem. Historia trzech aborygeńskich dziewczynek z tzw. "skradzionego pokolenia", które w ramach polityki australijskiego rządu zostały siłą odebrane matkom i po wywiezieniu z rodzimych stron przymusowo umieszczone w ochronce, "specjalnej szkole dla dzieci Aborygenów", prowadzonym przez zakonnice ośrodku, Dzięki "uczłowieczajacemu" zabiegowi białych, rdzenni mieszkańcy kontynentu, ale tylko z domieszką białej krwi, mają się zintegrować z napływową, społecznością.
 W sierocińcu panują surowe reguły nierozumiane przez dzieci wyrosłe w odmiennym środowisku i kulturze. 14-letnia Molly wraz z młodszą siostrą i kuzynką postanawiają uciec z ponurego schronienia do domu, wyruszając w samotną podróż. Przemierzają ponad 1 500 mil [2500 kilometrów] australijskiego pustkowia, starają się wprowadzić w błąd i przechytrzyć depczący im po piętach policyjny pościg z aborygeńskim tropicielem. Jedynym drogowskazem jest "płot przeciw królikom" przecinający w kilku odgałęzieniach część kontynentu, oraz instynkt samozachowawczy. 
Philip Noyce wspomina: "Starałem się zrozumieć emocje bohaterek w trakcie tej strasznej wędrówki przez bezdroża Australii i szukałem odpowiedzi na pytanie: skąd Molly Craig czerpała siłę, która pozwoliła jej przejść całą tę drogę. Gdy o trzeciej rano zadzwonił telefon, odebrałem go sądząc, że zdarzył się jakiś wypadek. Myliłem się. Damski głos o dziwnym australijskim akcencie oznajmił mi, że gotowy jest scenariusz, do którego idealnie pasuję jako reżyser. Odpowiedziałem, że co tydzień dzwoni do mnie mnóstwo ludzi z taką rewelacją, ale większość robi to za dnia. Poprosiłem, żeby zadzwoniła rano do biura." Christine Olsen autorka scenariusza zadzwoniła ponownie i przysłała historię wziętą z życia, bowiem książkę o tym niezwykłym wyczynie napisała córka Molly, wówczas czternastolatki, najstarszej z całej trójki uciekinierek. 
A Christine Olsen wspomina: "Zachowałam książkę jako ewentualny materiał na film i przez pół roku wyciągałam ją i zalewałam się nad nią łzami. Któregoś ranka obudziłam się z postanowieniem, że muszę zdobyć prawa do tej książki." Scenarzystka musiała zdobyć zaufanie aborygeńskiej autorki. Umówiła się więc z nią na spotkanie. "Pomyślałam, że to bardzo ważne, żeby Doris obejrzała mnie i sama uznała, że to właśnie mnie zechce powierzyć historię mamy". Doris została także konsultantką scenariusza, do którego przygotowania i pisanie trwało pięć lat. Christine twierdzi, że wyprawa do Jigalong, rodzinnej wioski dziewczynek, było najważniejszym elementem przygotowań i poznania klimatu tamtych wydarzeń. „Jigalong” to osada przy płocie chroniącym przed królikami. Płot przebiega przez północną i południową część Australii Zachodniej. Dziewczynki domyśliły się, że idąc wzdłuż niego dotrą do domu. Ten płot był dla mnie zawsze zdumiewającym symbolem usiłowań Europejczyków, by okiełznać dziki ląd. Chcieli postawić ogrodzenie chroniące przed królikami, które sami tu ściągnęli. To doskonały symbol losu, jaki stał się udziałem całej Australii. Odwiedzałam to miejsce kilka razy, podczas jednej z wypraw mieszkałam z Molly trzy tygodnie." 
Reżyser Noyce dodaje: "Gdy zacząłem czytać scenariusz zdałem sobie sprawę, że to wyjątkowa opowieść, a gdy doszedłem do końca miałem łzy w oczach. Szczególnie mocno uderzyła mnie uniwersalność tej historii. Choć byłem świadom pochodzenia dziewczynek, w połowie tekstu nagle przestały być białe czy czarne, były tylko dziećmi w opresji, bezradnymi, ale jednak nie poddającymi się i wreszcie - triumfującymi. Koniec historii napawa otuchą i pomyślałem, że to jest film, który koniecznie trzeba nakręcić. Miałem też poczucie pewnej misji, ten film opowiada fragment australijskiej historii o wielkim znaczeniu." 
Reżyser spotkał się z Doris Pilkington, odwiedził ośrodek Moore River, by - jak mówi - "nasiąknąć atmosferą tego miejsca i spotkać się z duchami wszystkich ludzi zesłanych do Moore River." Noyce uważał, że spotkanie z autorką książki i wizyta w sierocińcu, z którego uciekły dziewczynki, pozwoli uzyskać odpowiedź na pytanie, dlaczego Molly nakłoniła dwie koleżanki, by podjęły  tak morderczą wędrówkę przez australijski interior. Reżyser osobiście pojechał wzdłuż płotu na króliki aż do Jigalong, gdzie także spotkał się z Molly i Daisy, już osiemdziesięcioletnimi staruszkami. Tam znalazł jakże wzruszającą odpowiedź na większość pytań. Porwane dzieci były bardzo małe, szybko zapomniały swoje matki. "Ja byłam starsza. Wiedziałam, czym jest matka. Chciałam wrócić do domu, do niej." - mówiła Molly. Dla niej sierociniec był trucizną. 
Twórcy
Filip Noyce - reżyser i scenarzysta. Urodził się 29.04.1950 w Griffith, w Australii. Jako nastolatek zaczął kręcić filmy kamerą 8 mm. Pierwszą krótkometrażówkę "Better to Reign in Hell" nakręcił w 1968 roku. Rozpoczął studia prawnicze, by po roku przenieść się do Australian Film and Television School. Podczas studiów nakręcił dwa krótkometrażowe filmy fabularne: "Caravan Park" i "That`s Showbiz" oraz średniometrażowy dokument "Castor and Pollux". Film ten zdobył Rouben Mamoulian Award na MFF w Sydney (1974). Bardzo dobrze przyjęto jego kolejny film, fabularyzowany dokument "God Knows Why, But It Works"(1975), który otworzył mu drogę do profesjonalnej kariery. 
Filmografia: 
1973: Backroads 
1977: Newsfront 
1982: Heatwave (TVP: Fala upałów) 
1982: Shadows of the Peacock - inny tytuł: Echoes of Paradise (wideo: Cień pawia)
1989: Martwa cisza (Dead Calm) Ślepa furia (Dead Calm) 
1992: Czas patriotów (Patriot Games) 
1993: Sliver (Sliver) 
1994: Clear and Present Danger (Wideo, TVP: Stan zagrożenia) 
1997: Święty (The Saint) 
1999: Kolekcjoner kości 
2002: Polowanie na króliki (Rabbit Proof Fence) 
2003: Spokojny Amerykanin (The Quiet American) 
Jeremy Thomas - producent.
Już podczas czytania scenariusza stwierdził, że " jest to dokładnie ten rodzaj filmu, który sam chciałbym nakręcić i wyprodukować." Według Thomasa o trafności filmu stanowi jego wielka siła oddziaływania. " To niewiarygodna przygoda trzech dzieciaków, za którymi podąża pościg. Wyrwane ze swego otoczenia uciekają przed nim przez dziki kraj. Sama opowieść, współczucie, jakie czujemy dla małych ofiar i podłość innych postaci nadaje filmowi uniwersalny wymiar, niesie też pewne istotne przesłanie. Ma w sobie, wspaniałą stronę wizualną i bardzo silnie emocjonalnie nacechowaną opowieść, a fakt, że jest ona prawdziwa, dodaje jej tylko niezwykłości." 
Autor zdjęć, Christopher Doyle, 
"Szukałem czegoś, co oddałoby poczucie udręki, okrucieństwa, samotności tej wyprawy, odosobnienia i rozległości krajobrazu. Stworzyliśmy paletę wyblakłych kolorów, różniącą się ogromnie od tradycyjnych australijskich malowideł czy zdjęć. Nie chcieliśmy mieć w filmie lazurowego nieba, tamtejsze niebo nie jest bardzo niebieskie. Jest szorstkie, okrutne i brutalne. W krajobrazie jest wiele skrajności i wiele bieli. Dziewczynki mają przed oczami posępny pejzaż, który oddaliśmy pozbawiając kolory intensywności przez odpowiednie dobranie ujęć i późniejszą obróbkę klisz." 
Scenograf, Roger Ford
"Większość plenerów wykorzystanych w "Polowaniu na króliki" znaleziono w Południowej Australii. Na południe od Adelaide zbudowano dekoracje ośrodka w Moore River, które są "prawdziwe aż do bólu". Ford zaprojektował także kostiumy do filmu. "Dzięki temu mogłem całkowicie panować nad kolorystyką filmu, barwą budynków, tkanin,." Obawiał się, że trzeba będzie zbudować wielokilometrowy płot, ale okazało się, że płot nadal istnieje. 
Opinie po pokazie prasowym w Nowym Jorku i Los Angeles. 
Świetny film. Największe wrażenie robi końcowa scena, kiedy pojawiają się obie stare kobiety. Peter Brunette / BOSTON GLOBE) 
Wspaniały, genialny, niesamowicie wzruszający. (Patrick Goldstein / LA TIMES)
 Niesamowite wrażenie. Głęboko poruszający. Jest na mojej liście 10 najlepszych filmów 2002 roku. (Pam. Grady. REEL.COM) 
Robi potężne wrażenie. (Leah Rosen / PEOPLE) 
Niesamowity film, w którym fascynująca fabuła stworzona jest na bazie trzech składników: trzech małych dziewczynek, płotu i dzikiej przyrody. (Phil Martin / Arkansas Dem Gazette) 
Wspaniałe zdjęcia, przykuwająca uwagę historia. Wyjątkowy. Dziewczynki wspaniale grają. (Ray Fox / WEOK RADIO) 
Jestem zachwycony! Bardzo wzruszający. Najstarsza z dziewczynek, Molly jest rewelacyjna. (Joe Angio / TONY) 
Nagrody i wyróżnienia
Edinburgh Film Festival - Najlepszy Film (nagroda publiczności)
Durban Film Festival - Najlepszy Film (nagroda publiczności)
Durban Film Festival - Nagroda dla Najlepszej Aktorki - Everlyn Sampi (Molly)
Aspen Film Festival - Najlepszy Film (nagroda publiczności) 
Calgary Film Festiwal - Zwycięzca Plebiscytu Publiczności
Leeds Film Festival - Najlepszy Film (nagroda publiczności)
Powyższe opinie i nagrody są najlepszą rekomendacją dlaczego ten film jest tak ważny w światowej kinematografii. W ramach niejako pytań pomocniczych odwołam się do Państwa wrażliwości. Wyobraź sobie Klubowiczu, że jesteś 2500 kilometrów od własnego domu, na środku pustkowia pod palącym słońcem. Wyobraź sobie, że jesteś głodny, zmęczony a twoim tropem podąża pościg. Wyobraź sobie do tego, że jesteś dzieckiem. Że masz domieszkę krwi białych i z tego powodu, podobnie jak setki innych dzieci jesteś siłą odebrana\y rodzicom i przymusowo osadzona\y w ochronce. Czy potrafiła\potrafił byś zgodzić się na nowe życie według norm i zaleceń białych. A może z pokorą przyjął dany Ci los, jako nieunikniony?
Obraz i dźwięk w filmie przeplatają się tak, że czasami ten drugi element staje się wręcz wiodący. Wydaje się, jakby reżyser oddychał tym samym spokojem, który gości na twarzach jego aborygeńskich bohaterów. W godnej podziwu powściągliwości opowiedziane są dwie historie. Jedna osobista, druga ma wymiar ogólnoludzki i każe zastanowić się nad naszym pojmowaniem humanizmu. Czy zachodnia cywilizacja musi być okrutna, wręcz rasistowska?
Po obejrzeniu tego obrazu zawstydziłam się za białą rasę..., rasę, która jest uznawana za oświeconą. Jakim prawem przychodzimy, podbijamy i niszczymy? Polecam film  wszystkim, a w szczególności osobom, które nie zdają sobie sprawy, czyim kosztem rozwijało i zresztą wciąż się rozwija cywilizacja, tworzona głównie przez naszą białą rasę. "Na wszystkim, co żyje, można wymusić postęp wyłącznie przez kary – głosił Herbert Spencer. - Istnieją dziś, między małpami i cywilizowanym człowiekiem, formy przejściowe, jak goryle i dzikusy,..." Scena gdy wszechmocny urzędnik ds. tubylców dzieli dzieci na te godne nauki na podstawowym szczeblu, ponieważ mają skórę bardziej białą od tych niegodnych, bo brązowych - jest jedną z bardziej oskarżycielskich scen. 
I na koniec przesłanie od reżysera. "Jedna z najwspanialszych scen to ta, w której posterunkowy Riggs (Jason Clarke) wyrywa matkom dzieci. Jest poruszająca z wielu powodów, nie tylko ze względu na intensywność gry aktorskiej, zwłaszcza dwóch aktorek grających matki, ale także dlatego, że wszyscy, cała ekipa i obsada, nagle poczuliśmy jakby wehikuł czasu przerzucił nas wstecz, w sam środek burzy, jaką były losy Skradzionego Pokolenia. Nagle uzmysłowiliśmy sobie, że to nie są aborygeńskie matki czy aborygeńskie dzieci - kwestia koloru skóry nagle się ulotniła, zbladła. To było DZIECKO, NASZE dziecko, MY byliśmy dziećmi, MY byliśmy matkami i ojcami. I dla białych i dla czarnych członków ekipy wszystko nabrało sensu. Ludzi ogarnęło przeświadczenie, że to już nie jest jakiś koncept artystyczny, ale coś pierwotnego, podstawowego - matka, która chce chronić swoje dziecko, dziecko, które chce zostać przy matce. Spędziliśmy nad tą sceną bardzo dziwne dwie godziny. Takie magiczne chwile zdarzają się, ale w niewielu filmach mojej reżyserii spotkałem się z ukrytym znaczeniem o takiej sile."
Pozostaje mi zapytać o rolę audiodeskrypcji, zrobionej na zlecenie „De Facto” przez p.p. Kunstler i Butkiewicz, czy spełniła swoja rolę, czy oddawała dobrze klimat ekranizacji, a może zmieniliby państwo jej formę i brzmienie.
Tyle mego spojrzenia na film. Będę wdzięczna za podzielenie się odczuciami, refleksami, a może nawiązaniem do warsztatu filmowego. Bardzo jestem ciekawa Waszych sądów, emocji i przemyśleń na które czekam do 10 sierpnia na forum do dyskusji oraz pod adresem:  ikfon@defacto.org.pl
Maria Niesiołowska - moderator 

PS. Kilka słów o Aborygenach.
Na przełomie lat 20. i 30. XX wieku zauważono, że cywilizacja Aborygenów upada. Zaczęto więc tworzyć dla nich rezerwaty. Dzieci z domieszką białej krwi odbierano matkom i umieszczano w specjalnych domach dziecka, gdzie często stawały się ofiarami przemocy i molestowania seksualnego. Oderwani od korzeni, wychowywani jako przyszła tania siła robocza, Aborygeni zostali kompletnie pozbawieni tożsamości. Zjawisko to określa się mianem „stolen generations”.
Termin Skradzione pokolenia wprowadził do literatury i publicystyki australijski historyk Peter Read (pracownik University of Sydney,  Szacuje się, że do 200 tys. dzieci zostało odebranych rodzicom. W latach 90. XX w. organizacje Aborygenów zaczęły domagać się społecznej dyskusji na ten temat, przeprosin i odszkodowania. Zarówno sam termin „skradzione pokolenie” jak i wiele aspektów społecznych związanych z tą praktyką jest w Australii tematem wielu dyskusji. 13 lutego 2008 premier Australii Kevin Rudd wygłosił w parlamencie przemówienie, w którym przeprosił Aborygenów za dyskryminację i prześladowania, w tym praktyki „skradzionego pokolenia”.
Aborygeni budzą się ze snu 
Do połowy XX wieku Australijczycy udawali, że problemu Aborygenów nie ma. Dopiero w 1967 roku rdzenni mieszkańcy Australii zostali wykreśleni z Księgi Fauny i Flory i uznani za ludzi posiadających własną wolę, otrzymali także prawa wyborcze.
Pod koniec XVIII w. w Australii mieszkało od 300 tys. do 1 mln Aborygenów, zajmujących się zbieractwem, łowiectwem i rybołówstwem. W 1768 r. do Australii dotarł brytyjski podróżnik James Cook. Wkrótce na wyspie zaczęto osadzać skazańców brytyjskich, którzy zostali zmuszeni do zagospodarowania nieużytków. Następnie. Kilkadziesiąt lat później rozpoczęła się wielka kolonizacja wschodniego wybrzeża. Aborygeni zostali zepchnięci w głąb kraju na bajbardziej niegościnne ziemie. 
Koloniści przywieźli ze sobą alkohol, który, podobnie jak cukier, dokonał prawdziwego spustoszenia. Do dziś wielu rdzennych mieszkańców Australii boryka się z alkoholizmem, otyłością i cukrzycą. Metropolie sprzyjają patologiom. W miastach Aborygeni odnajdują jedynie rozpacz i nędzę. Stanowią najniższą warstwę społeczną, nie potrafią poradzić sobie z poniżeniem, wyzyskiem i odrzuceniem. 
Ciekawe są rozpoznawalne znaki aborygeńskie; bumerang i didgeridoo. Choć w niektórych rejonach Australii bumerangów używano jako broni, pierwotnie były instrumentami muzycznymi. Dwiema pałkami wybijano rytm. Powodem do dumy dla każdego Aborygena jest to, że potrafi tak rzucić bumerangiem, że ten zawraca. Legenda głosi, że tylko rdzenni mieszkańcy Australii potrafią je złapać. Didgeridoo to instrument muzyczny, którego używano w niektórych plemionach aborygeńskich. Powstaje z pnia wydrążonego przez termity. Didgeridoo działa na zasadzie wzmacniacza – dźwięk wydawany przez usta modulowany jest wewnątrz i ma charakterystyczne brzmienie. Tradycyjnie nie grało się na nim muzyki, ale odtwarzało np. szum wiatru.
Znani Aborygeni
- Ernie Dingo aktor i prezenter telewizyjny; jeden z pierwszych Aborygenów, których twarz stała się rozpoznawalna w telewizji.
- Cathy Freeman najbardziej znana Aborygenka na świecie; olimpijka, złota medalistka z Sydney w biegu na 400 metrów.
- Adam Goodes gwiazda futbolu australijskiego; dwukrotny laureat Medalu Brownlow, przyznawanego najlepszemu graczowi ligi AFL, dwukrotny zdobywca tytułu gracza sezonu, czterokrotny reprezentant kadry narodowej oraz członek Reprezentacji Stulecia Rdzennych Mieszkańców Australii.
- Yvonne Goolagong-Cawley pierwsza Aborygenka, która wygrała Wimbledon; siedmiokrotna zwyciężczyni turniejów wielkoszlemowych: cztery razy Australia Open, dwa – Wimbledon oraz raz – French Open.
- David Gulpilil pierwszy rdzenny mieszkaniec Australii, odnoszący sukcesy na dużym ekranie; wystąpił m.in. w produkcjach takich jak: „Polowanie na króliki”, „Ostatnia fala”, „Krokodyl Dundee.” 
- Natan Jawai pierwszy rdzenny mieszkaniec Australii, który zagrał w NBA; urodził się 10 października 1986 roku w Sydney; występuje w barwach FC Barcelona Regal.
- Jerry Jerome pierwszy rdzenny mieszkaniec Australii, który sięgnął po tytuł mistrza świata w boksie; walczył w wadze półciężkiej; zmarł 27 września 1943 roku.
- Albert Namatjira pierwszy aborygeński malarz, który zrobił międzynarodową karierę; przedstawiciel Szkoły Hermannsburg, czyli stylu charakteryzującego się barwnym przedstawianiem natury za pomocą akwareli.
- Jade Bronson North pierwszy rdzenny mieszkaniec Australii, który został kapitanem drużyny piłkarskiej zrzeszonej w federacji australijskiej „Socceroos”; jest obrońcą nowozelandzkiej grupy Wellington Phoenix i reprezentantem kadry Australii.
- Kath Walker (Oodgeroo Nooncal) znana aborygeńska poetka i działaczka na rzecz równych praw dla Aborygenów; zmarła w 1993 roku.
I  jeszcze fragment przejmującego reportażu Mateusza Marczewskiego - "Niewidzialni": 
Oto przepis na slumsy: weź kilka aborygeńskich rodzin, zapakuj do pickupa i wskaż im budynek, w którym od dziś mają mieszkać. Wysadź ich, wywal ich dobytek, te osmalone garnki, worki ze starymi szmatami, telewizor. Wróć za kilka miesięcy. Okolicy nie poznasz. Dymiące koksowniki, śmieci, graffiti na ścianach, bezpańskie psy, gołe i brudne dzieciaki. Biali, którzy zostali skazani na to sąsiedztwo, chętnie opowiedzą ci tysiące gorzkich historii: o pijaństwie, nieróbstwie, narkotykach i brudzie. A potem zapytaj tych Białych, jakie noszą imiona ich nowi sąsiedzi i skąd pochodzą. I to jest właśnie przepis na społeczeństwo podzielone. Mieszkaniec Sydney, Melbourne, Alice Springs czy Perth omija Aborygenów szerokim łukiem i stara się ich nie dostrzegać. Dawni dumni mieszkańcy tych ziem zostali zepchnięci na margines zbiorowej świadomości. Stali się niezauważani. Niewidzialni".