„Piąta pora roku” opinia z dnia 17 XI nadesłana przez Panią Alicję N.

Film „Piąta pora roku” Jerzego Domaradzkiego chwycił mnie za serce. Film drogi, ale jakże różny od np. „Ślepej furii”. Obejrzałam go z przyjemnością i stwierdziłam, że moje krytyczne nastawienie do postaci Nicka Parkera uległo zmianie. Doszłam do wniosku, że na każdy gatunek filmowy jest odpowiednia pora. Zdaje się, że X lat do tyłu właśnie o „Piątej porze roku” powiedziałabym, że to nudna fabuła, na którą szkoda czasu. Dzisiaj, kiedy mam za sobą pewien bagaż doświadczeń zupełnie inaczej patrzę na przedstawioną historię Barbary i Witka. Dostrzegam w niej wartości, które napawają mnie optymizmem na jutro, pojutrze i … 
Początkowo Barbara - kreowana przez Ewę Wiśniewską wydawała mi się nieprzystępna i zarozumiała. Jednak w miarę rozwoju akcji w jej gładkim pancerzu pojawiały się szczeliny, ukazujące kobietę mającą za sobą nie tylko szczęśliwe życie u boku Edwarda. Szczególnie wyraziście było to widoczne w scenie odbierania przez nią porodu. Początkowe przerażenie Barbary, że będzie musiała pomóc młodej kobiecie przy rozwiązaniu przemienia się w radość i żal. Radością napełnia ją moment, gdy w jej ramionach pojawia się nowe życie, żalem napawa ją świadomość, że nigdy sama tego cudu nie doświadczyła. Z jej słów dowiadujemy się, że to była decyzja Edwarda. Ona się tylko podporządkowała, bo bezgranicznie i ufnie kochała. Barbara jest przekonana, że ze śmiercią Edwarda jej życie przestało mieć sens. Wybiera się w ostatnią podróż swojego życia, w towarzystwie prochów ukochanego w termosie. Oj i tu pojawia się odrobina melodramatu połączona z humorem. Jak bowiem nie parsknąć śmiechem, gdy Witold postanawia ugasić pragnienie i sięga po rzeczony termos. Zamiast napoju kosztuje Edwarda. Natomiast scena w stodole, kiedy pijaniuteńki Witek stwierdza, że na trójkąty jest za stary wywołuje niepohamowany śmiech. „Piąta pora roku” to film o tęsknocie za drugim człowiekiem, o potrzebie kochania niezależnie od wieku. To także obraz ukazujący wartość człowieka niezależnie od jego społecznego statusu. Widzimy wyraźną różnicę w postrzeganiu świata między Barbarą i Witkiem. Zresztą na samym początku Bogdan zwraca uwagę Witkowi, gdy ten proponuje Barbarze podwiezienie – zostaw to nie nasz poziom. 
W momencie kręcenia filmu Ewa Wiśniewska miała 70 lat, a Marian Dziędziel 65. Oboje więc byli już ludźmi dojrzałymi, mającymi za sobą zarówno wzloty jak i upadki. Może dlatego tak dobrze udało im się utożsamić z granymi bohaterami. Szkoda tylko, że mimo podkręcenia maksymalnie głośności dialogi były słabo słyszalne. Znacznie lepiej było z głośnością audiodeskrypcji. A może to wina mojego komputera? 
Film Jerzego Domaradzkiego „Piąta pora roku” jest jak powiew nadziei - że zawsze jest jutro. 

„Piąta pora roku” opinia z dnia 18 XI nadesłana przez Panią Beatę K.

Witam serdecznie. Chciałabym podzielić się moimi wrażeniami z filmu " Piata pora roku" Moim zdaniem jest to bardzo dobry film, świetnie zagrane role Barbary i Wiktora. Humor i śląska gwara sprawiają, że film dramat jest jednoczenie dobrą komedią. 
Film pokazuje, że dwoje ludzi z bardzo odmienną przeszłością pochodzących z różnych środowisk może zostać parą znakomitych przyjaciół a nawet kochanków. A zbliżył ich tak naprawdę wielki strach przed samotnością na stare lata i wspólne przeżycia podczas podróży. Bardzo dobre polskie kino i to bez niecenzuralnych słów co jest dzisiaj dość rzadkie w polskim filmie. 
I jeszcze moje wrażenia z filmu Rain Man. Odbierałam go trochę osobiście mając w rodzinie osobę autystyczną. Dastin Hoffman w tej roli jest genialny. Choć autyzm ma różne oblicza i nie wszyscy chorzy zachowują się tak jak Raymond, to film bardzo mnie wzruszył i łezka popłynęła. Oglądałam ten film juz bardzo dawno temu i teraz odkryłam go na nowo. Do tego świetna muzyka. Ten film pozostaje w sercach i pamięci widza bardzo długo. Polecam go wszystkim.
Pozdrawiam całą załogę De Facto. 

„Piąta pora roku” opinia z dnia 18 XI nadesłana przez Pana Andrzeja L.

Oto kilka moich refleksji po obejrzeniu "Piątej pory roku". Jak zwykle posłużę się pytaniami postawionymi przez moderatorkę.
1. Wydaje mi się, że tak. Mają szansę na całkiem udany związek. Podczas tej dość długiej podróży z Sosnowca nad morze zdążyli poznać dobrze swoje charaktery. Po powrocie był też czas na przemyślenie. Barbara podjęła decyzję o pozostaniu z Wiktorem bardzo świadomie i dlatego dobrze to rokuje na przyszłość.
2. Porozumienie między ludźmi zawsze jest możliwe. Trzeba tylko, żeby obie strony miały rzeczywiście wolę porozumienia i przed wszystkim wolę zrozumienia drugiego człowieka z całym bagażem jego doświadczeń. Największą przeszkodą w porozumieniu jest brak woli a nie wielkość różnic, które dzielą na początku.
3. Tak jak w punkcie poprzednim. Wszystko zależy od woli.
4. Magia pierwszego wrażenia jest bardzo zwodnicza. To wrażenie zwykle bazuje na jakich stereotypach nakazujących w ściśle określony sposób interpretować konkretne zachowania. Przeważnie niekorzystnie dla człowieka, który to wrażenie na drugim robi. Wiktor i Barbara nigdy nie staliby się parą, gdyby pozostali tylko przy pierwszym wrażeniu, jakie na sobie zrobili.
5. Na to pytanie odpowiedziałem już Radkowi. Moje opowiadanie pt. "Wędrówka" jest właśnie ilustracją takiego pragnienia.
Na temat muzyki i audiodeskrypcji może się tym razem nie wypowiem. Nie, żeby coś mi się nie podobało, ale nie czuję się ekspertem. Zagadki też nie podejmuję się rozszyfrować. Zupełnie nie pamiętam, kto wtedy był na forum.

„Piąta pora roku” opinia z dnia 19 XI nadesłana przez Panią Annę W.

Witajcie Kochani! "Piąta pora roku" jest pierwszym filmem jaki mi przysłaliście do obejrzenia. W pierwszym momencie pomyślałam, że to nie jest film jaki mogę polubić, ale po kilku kolejnych minutach o dziwo zmieniłam zdanie! Film włączyłam wczoraj w nocy i miałam obejrzeć tylko kawałek a tak mnie wciągnął ,że obejrzałam a raczej wysłuchałam go do końca! Dużo w nim jest scen, że panuje cisza i nie ma żadnego dialogu. Gdyby nie lektor nie wiedziałabym co się w danej sytuacji dzieje. Filmy z autodyskrypcją są super dla osób niewidomych! Tak to muszę prosić męża lub dzieci by mi opowiadali co się dzieje na ekranie. Czasami ich to irytuje. Mój mąż wiecznie coś krytykuje ale oglądał ze mną ten film z zaciekawieniem i nie padło ani jedno zdanie krytyki! Nawet lektor mu nie przeszkadzał! 
W filmie były sceny dramatyczne i komiczne. Fajnie się przeplatały. Zdziwiłam się że Barbara tak nastawiona sceptycznie do Witka w końcu się przełamała i nawet się w nim zakochała! Strzała Amora potrafi trafić w nas w momencie najmniej przez nas oczekiwanym! Życie jest pełne niespodzianek. Ten film wywarł na mnie bardzo pozytywne wrażenie.
Pozdrawiam i czekam na kolejny film w grudniu. 

„Piąta pora roku” opinia z dnia 19 XI nadesłana przez Pana Wiesława T.

Dziękuję za przysłanie mi życiowego i osadzonego w polskich realiach filmu. Miłość w wieku bardziej niż dojrzałym zdarza się nie tylko na ekranie. Moim zdaniem Barbara i Witold mają dużą szansę na "piątą porę roku", mimo wielu różnic, i pełne porozumienie między nimi będzie możliwe wtedy, gdy oboje będą chcieli je osiągnąć,  Podobno odmienności przyciągają się, ale musi być ten impuls, który wytworzy taką sytuację. Tu impulsem była długa wspólna droga, i przygody które mieli.
Zdarza się, że od pierwszego spotkania lubimy kogoś, lub nie. ale przysłowie mówi "zjesz beczkę soli, nim poznasz do woli". Tak więc, pozory mogą mylić, a i intuicja może nas zmylić, i osoba po bliższym poznaniu okazuje się inna. I tak, człowiek z twarzą jak z koszmarnego snu, może być uczynną i życzliwą osobą, a pachnący przystojniaczek zwykłym oszustem i naciągaczem żerującym na ludzkiej naiwności i własnej dobrej prezencji. 
"Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej", zwłaszcza gdy za oknem zimno, mokro i wietrznie. A jak jest gdzie indziej, to możemy dowiedzieć się z dobrych przewodników i tym podobnych publikacji. W prawdzie nie oddają one tych zapachów i atmosfery z innych zakątków świata, ale za to są dobre opisy, które osobie ociemniałej dzięki wyobraźni zastąpi tamte atrakcje. Podczas wycieczki słyszymy od przewodnika: "spójrzmy na prawo. a tam widzimy, a teraz idziemy na wierzę widokową”.  Ja też, a po co? I tak nic nie zobaczę, dlatego wolę poznawać świat w wygodnym i bezpiecznym fotelu.
Przyznam się, że będąc skupiony na fabule, na muzykę, z wyjątkiem paru scen, nie zwróciłem szczególnej uwagi, ale podejrzewam, iż gdyby było coś nie tak, to moje ucho zaalarmowało by mnie o dysharmonii między akcją filmu a muzyką.
Audiodeskrypcja, jak zwykle odegrała bardzo dużą rolę w pełnym odebraniu obrazowych scen, ale według mnie była nieco za głośna w stosunku do dialogów. Pod koniec filmu w scenie gdy dotarli do morza lektor mówi:" Wiktor zdejmuje buty i podwija spodnie", a co ze skarpetkami? Nie wiadomo czy je zdjął, czy wszedł w nich do wody, może ich nie miał, ale to mały i nieistotny szczególik.
Chyba następne filmy zacznę oglądać od końca z uwagi na zawarty tam opis wyglądu poszczególnych postaci, bo to jest typowa musztarda po obiedzie.

„Piąta pora roku” opinia z dnia 19 XI nadesłana przez Pana Andrzeja Ł

Jak widać po obejrzeniu tego filmu, ta przysłowiowa piąta pora roku jest w życiu nie tylko możliwa, ale i oczekiwana przez wielu ludzi. Jeśli nawet tylko podświadomie na nią oczekujemy, to i tak u wielu to oczekiwanie ma wielką szansę na spełnienie.
Okazuje się, że różnice w pochodzeniu, zróżnicowanie mentalne, czy kulturowe nie mają znaczenia, jeśli tylko u dwojgu ludzi „zaiskrzy” i pojawi się ten specyficzny rodzaj chemii. Wtedy wszystko jest możliwe, kompromisy w każdej dziedzinie i nawet skrajne postawy życiowe nie są przeszkodą w nawiązaniu bliskiej znajomości.
Często ten proces jest spowolniony pierwszym wrażeniem, jeśli jest ono niezbyt pozytywne, to odwlecze się trochę w czasie to zjawisko, ale nieuniknione jest nieuniknione. Tak też mamy z bohaterami tego filmu, Barbara i Witek są wspaniałym przykładem, że każdy ma jeszcze przed sobą chwile w życiu, na które warto jeszcze czekać.
Reżyser wspaniale dobrał zespół aktorów i mamy przyjemność oglądać czołówkę naszych scen teatralnych i kinowych. Mieliśmy niedawno przyjemność obcowania na Festiwalu Kultury i Sztuki dla Niewidomych w Płocku, ze wspaniałym aktorem, Andrzejem Grabowskim, który gra w tym filmie rolę przyjaciela głównego bohatera.
Muzyka do tego filmu skomponowana jest przez twórcę z dużym dorobkiem muzycznym i dało to wspaniałe efekty estetyczne i uczta dla ducha. Moim zdaniem wzbogaciło to poziom tego filmu.
Jeśli chodzi o audiodeskrypcję, to nie mam tu nic do zarzucenia, wręcz przeciwnie, uważam, że zrobiona jest na bardzo dobrym poziomie. Niczego mi tu nie brakowało, ani nic nie przerastało potrzeb widza niewidomego, czy słabowidzącego.
Film „Piąta Pora Roku” jest mocno osadzony w realiach i takie filmy lubię w tym przedziale wieku. Zawsze podobała mi się gwara śląska i tu mamy ją dość dobrze wyeksponowaną. Film ten ma też pewne wymowne symbole życia, trwania i przemijania, ale zachowania pewnej ciągłości. Rozpoczyna się sceną z pogrzebu, ale pojawia się też pod koniec optymistyczna scena narodzin nowego życia, w którym główni bohaterowie biorą czynny udział, pomagając bezpośrednio przy porodzie.
Ogólnie mówiąc, film jest warty polecenia, bo ogląda się go z przyjemnością i niesie optymistyczne przesłania

„Piąta pora roku” opinia z dnia 20 XI nadesłana przez Panią Edytę G-G.

Na ten film czekałam z wielkimi emocjami i drżącymi dłońmi otwierałam pudełko z płytą. Ewa Wiśniewska i Marian Dziędziel to moi ulubieni aktorzy, a „Wielki bieg”, obejrzany w 1985 roku na pokazie z udziałem reżysera, wywarł na mnie ogromne wrażenie, więc teraz bałam się, że jego nowe dzieło może mnie rozczarować. Na szczęście nie zawiodłam się i z każdą kolejną minutą czułam, jak napięcie opada, a radość z oglądania rośnie.
„Piąta pora roku” to znakomity dowód na to, że do nakręcenia dobrego filmu potrzeba niewiele. Wystarczą inteligentny scenariusz, para świetnych aktorów, kilku genialnych epizodystów i piękna muzyka, a efekt jest szalenie ciepły, błyskotliwy i mądry.
Historia o dwójce niemłodych już bohaterów, którzy niespodziewanie znajdują szczęście, opowiedziana została z werwą, ale jednocześnie subtelnie. Ujęła mnie bardzo scena, w której Witold znika wieczorem za drzwiami nadmorskiej chaty, a rano wychodzi z niej wielce zadowolony. Widz doskonale wie, co za tymi drzwiami się wydarzyło, ale reżyser taktownie mu tego nie pokazuje.
W tym filmie jest jeszcze jeden bohater, czyli Edward, ten trzeci, niby nieobecny, ale jednak. Barbara nieustannie się na niego powołuje i to on tak bardzo przeszkadza Witoldowi w podróży. Jednak reżyser, ponownie z właściwą sobie finezją, usuwa go z życia głównych bohaterów i pozwala widzowi domyślać się szczęśliwego finału spotkania Barbary i Witolda.
Na zakończenie słów kilka o audiodeskrypcji. Tym razem tekst był, niestety, zbyt głośny w stosunku do dialogów i to nieco utrudniało odbiór. To jest na szczęście jedyny mankament tego inteligentnego, zabawnego i jednocześnie skłaniającego do refleksji filmu. Bardzo proszę o więcej takich perełek!

„Piąta pora roku” opinia z dnia 20 XI nadesłana przez Panią Krystynę K.

W piątek obejrzałam film i chciałabym wypowiedzieć się na jego temat. Było to moje drugie spotkanie z tą produkcją, gdyż w styczniu widziałam ją w kinie. Nie mogłam się doczekać dostarczenia mi tego filmu ze Stowarzyszenia. Jestem zachwycona atmosferą, ciepłem i grą aktorską. Zdaję sobie sprawę, że dwoje ludzi z tak odległych od siebie kręgów mogą mieć trudności w porozumieniu, ale prócz walorów intelektualnych, liczy się jeszcze serce, poczucie bliskości drugiego człowieka, przyjaźń, wyznawane wartości i stosunek do innych ludzi. Znajomość taka nie musi owocować małżeństwem, przecież niejednokrotnie ważniejsze może być pokrewieństwo dusz. Często przyjaźń wiąże bardziej, niźli przysięga małżeńska. Choć z drugiej strony wcale nie wykluczam matrymonialnego finału - w takim wieku zwraca się uwagę na inne aspekty.
Trudno tu mówić o skrajnie różnych postawach życiowych - oboje cenią innych, lubią muzykę (choć inną), potrafią cieszyć się życiem. Do wspaniałej atmosfery filmu w znacznym stopniu przyczynia się muzyka Satanowskiego - mojego ulubionego kompozytora. Oglądanie utrudniała mi nieco zbyt głośna audiodeskrypcja, która zagłuszała dialogi i efekty dźwiękowe. Niczego mi w niej nie brakowało, ale ta wada sprawiała, iż film był nie zawsze właściwie rozumiany.
Odpowiadając na zagadkę, uważam, że osobą związaną z Płockiem jest P. Katarzyna Dominiak.

„Piąta pora roku” opinia z dnia 20 XI nadesłana przez Panią Urszulę N.

Doskonały, ciepły polski film o pojawiającej się miłości między dwojgiem dojrzałych ludzi, którzy dźwigają bagaż doświadczeń życiowych. Świetne dialogi z elementami humoru i doskonała obsada aktorska sprawiają, że film się nie dłuży. Tylko dzięki audiodeskrypcji fabuła jest w pełni zrozumiała. „Piąta pora roku” to film, który mnie osobiście ubawił, jednocześnie wzruszył i zmusił do refleksji, że nigdy nie jest za późno na miłość i zawsze można zacząć od nowa. Kończąc jednym zdaniem, główny wątek tego filmu to „samo życie”.

„Piata pora roku” opinia z dniu 20 XI nadesłana przez Pana Zbigniewa M.

Obejrzeliśmy z żoną film p. t. „Piąta pora roku” z ciekawością i relaksem. Podobne sytuacje mogą się zdarzać, tylko z innymi epizodami. W filmie, dwoje ludzi się spotyka i przygody w podróży ich zbliżają do siebie. Człowiek, gdy zostaje sam, to żyje nadal i chociaż tęskni za bliskim, który odszedł to jednak może podświadomie, ale nie chce być samotny. Znam ten ból z autopsji. Po kilkunastu latach założyłem nowy związek.
Bogdan w filmie postawił żonę i gołębie na równi, ale koniec końców żona była najważniejsza i to jest prawidłowa kolejność.
Audiodeskrypcja w filmie była za głośna, ponieważ gdy pogłośniłem, tak żeby słyszeć dialogi bohaterów, audiodeskrypcja była za głośna. Po przyciszeniu nie mogłem zrozumieć treści wypowiedzi bohaterów. Film, można oglądać co jakiś czas na luzie.

„Piata pora roku” opinia z dniu 23 XI nadesłana przez Panią Krystynę K.
Piękny, ciepły, nieco nostalgiczny film. Nawiązuje może do amerykańskiego „kina drogi”, ale przynajmniej nie strzelają tu do człowieka, nim spytają: kto on. No i te polskie klimaty - bimbrownia w stodole, „najpierw po szklaneczce, a potem się zobaczy...”
Na pytanie, czy ludzie z dwóch odmiennych światów mogą się w pełni porozumieć odpowiedziałabym - raczej nie, ale kiedy się towarzyszy tej parze, chciałoby się dodać: - wyjątki tylko potwierdzają regułę. Przecież ten gołębiarz-bawidamek to w gruncie rzeczy fajny facet, który ciepła ma wystarczająco i dla siebie i tej nieco wyniosłej „damulki z Sosnowca”, też zresztą po przejściach. Oryginalne jest też to zestawienie muzyczne „Va pensiero” i disco-polo. Satanowski nieco mnie zaskoczył. Spodziewałam się szczypty udziwnień, efektów akustycznych, a tu - przyjazna muzyka, nie przytłacza, lecz miło towarzyszy. 
Audiodeskrypcja dobra i dobrze czytana, co nie dziwi, skoro robi to profesjonalista. 

„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 24 XI przez Pana Zbigniewa N

Moje pierwsze wrażenie po obejrzeniu „Piątej pory roku” sprowadziło się do stwierdzenia; całkiem sympatyczny film drogi z elementami komedii romantycznej. Jednak po głębszym namyśle doszedłem do wniosku, że oprócz sympatycznej fabuły film porusza całkiem poważne kwestie. 
Barbara w młodości pod wpływem wielkiego uczucia ucieka z domu i wiąże się z żonatym mężczyzną zabierając dzieciom ojca. Po trzydziestu latach, kiedy Edward „odchodzi” pozostaje bolesna spuścizna nieuregulowanego formalnie związku. Prawowita rodzina uzbrojona w prawo spadkowe bezceremonialnie wyrzuca Barbarę z mieszkania, którego właścicielem był Edward. Zapewne to, jak i pustka po odejściu bliskiego człowieka ma wpływ na jej decyzję o odbyciu ostatniej podróży nad morze gdzie chce rozsypać prochy Edwarda i odbyć przy pomocy „Charona” swoją ostatnią przeprawę na drugi brzeg w ślad za ukochanym. 
W życiu na ogół nie bywa tak, jak planujemy, często rządzi nim przypadek. Tym razem los zetknął ją z emerytowanym górnikiem, byłym taksówkarzem, który podejmuje się pojechać nad morze z kobieta, która go zafascynowała. To co miało być doraźne, staje się bardziej trwałe. Czy przetrwa próbę czasu, nie wiadomo, bo Barbara to kobieta z wysokimi aspiracjami, a Witek to prosty górnik, choć utalentowany muzycznie. Czy ona potrafi uszanować jego tożsamość a on zrezygnować ze swoich prostych a nawet prostackich przyjemności. Może tak, a może nie. Chociaż, jak mówiła żona Bogusia „samemu jest niedobrze i smutno”.
Przy okazji możemy posmakować trochę śląskich klimatów, co też jest atrakcyjną stroną tego filmu. Dobrze oceniam muzykę, która ciekawie harmonizuje z poszczególnymi scenami.
Audiodeskrypcja w opracowaniu niezawodnego duetu p.p. Kunstler i Budkiewicz jest perfekcyjna, bez zarzutu jest również popis lektorski p. Załuskiego.
Reasumując, stwierdzam, że jest to ciepły i pogodny film, który polecam nie tylko osobom starszym, ale i młodym, przywiązującym coraz mniej znaczenia do formalizowania spraw życiowych. 

„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 24 XI przez Panią Marię N.

Reżyser wbrew panoszącym się konwencjom aby pokazywać młodych, nie zawsze pięknych, ale zbuntowanych bohaterów, oddaje głos prawie „starzykom” a sylwetki głównych postaci są pomyślane jako konkretne typy ludzi, którzy przez całe życie funkcjonowali w jednym środowisku, nie czuli potrzeby i nie stykali się z nikim spoza…., wrośli w najdrobniejsze sprawy swojej grupy i nabrali jej nie zawsze właściwych wzorców zachowań. Gdy dochodzi do styku tych dwóch światów powstaje ciąg sytuacji obrazujących [czasami komiczne] poznawanie się, ścieranie, obrażanie dwóch osób, które nie mają żadnego punktu zaczepienia, by się jakoś zacząć dogadywać. Podobnych filmów były już dziesiątki, trudno więc coś nowego i oryginalnego na ten temat powiedzieć. To też film Domaradzkiego jest charakterystyczny dla tej konwencji. Mamy więc najpierw kilkanaście scen podkreślających różnice między bohaterami, potem drobne ustępstwa, ale też bezpieczne wycofywanie się do bezpiecznych wyuczonych zachowań i schematów. 
Nie brak w "Piątej porze roku" lekko ogranych motywów. Pazerna, bezwzględna rodzina Edwarda, wizyta u dawno niewidzianej siostry czy epizod ze stróżami porządku. W kilku miejscach jednak  troszkę „przedobrzono”. Jest to motyw niemieckich turystów filmujących Polskę, jak nieprawdopodobną egzotykę, skrajna naiwność Witka i Barbary wobec pseudo autostopowiczki, scenka z alfonsem i prostytutką,  czy tępawa i nieuprzejma policjantka na posterunku opychająca się pączkiem. Są to zwykłe odwołania do stereotypu, no bo jak droga to muszą być tirówki, a jak policja to musi być na odczepnego i po chamsku. 
Jest tutaj także kalka amerykańskiego kina drogi – grupa czarno ubranych harlejowców i dziewczyn demonstrujących z siodełek maszyn odkryte biusty, Tacy mini beatnicy. Mimo tych uwag, film jest ciepły, miły i pozwala mieć nadzieję, że „piąta pora” jest możliwa i bardzo realna. Z wielką sympatią słuchałam śląskich dialogów i śledziłam akcję filmu. Także audiodeskrypcja choć nieco „przykrywająca” dialogi mnie zadowoliła.

„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 24 XI przez Pana Dariusza S.

Każdy, nie tylko bohaterowie mają szansę na „Piątą porę”, bez względu na wiek i na zawirowania życiowe, kompromis jest możliwy, ale trzeba zrozumieć drugiego człowieka, zwłaszcza gdy są tak odmienne charaktery.
Trochę wysiłku potrzeba i może się uda. Pierwsze wrażenie może być i na ogół jest niewłaściwe, bo wcześniej trzeba trochę poznać drugiego człowieka, aby sobie wyrobić zdanie na jego temat. Jedną z metod poznania się wzajemnie jest wspólna podróż, wtedy można dokładnie sobie wyrobić zdanie o każdym. 
Wspaniałym zapoznawaniem ludzi i jacy są był festiwal filmowy na którym byłem w tym roku, wrażenia wspaniałe i nie zapomniane, dzięki za to doznanie.
Muzyka była dobra i odpowiednia do tego filmu, tak samo jak „godka śląska”, audiodeskrypcja była właściwa, wiadomo, że zawsze niewidomy chciałby zobaczyć jak najwięcej poprzez audiodeskrypcję, ale było dobrze, także głośność w stosunku do dialogów i muzyki, była dla mnie okej. Film ogólnie mi się podobał.

„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 24 XI przez Panią Gabrielę R.

Film Piąta pora roku bardzo mi się podobał. Oglądało się go z zainteresowaniem, pewną zadumą i refleksją.
Moim zdaniem bohaterowie niewątpliwie mają szansę na przeżycie piątej pory roku. Są to postaci skrajnie różne, których jednak połączyła nić porozumienia. Być może nić ta przerodzi się w głębokie, dojrzałe uczucie.
Jestem zdania, że ludzie skrajnie różni potrafią się dogadać i tworzyć szczęśliwy duet. Różnorodność doświadczeń, przeżyć sprawia, że ich relacja będzie ciekawa, nietuzinkowa, niebanalna, ale z pewnością nie będzie pozbawiona kłótni i sprzeczek. Mówią, że przeciwieństwa się przyciągają. Jest w tym stwierdzeniu bardzo wiele prawdy.
Czy możliwy jest kompromis między skrajnie różnymi postawami życiowymi? Myślę, że tak. W przeciągu naszego życia każdy z nas nieustannie idzie na jakiś kompromis. Często są to ustępstwa w bardzo małej, nieznaczącej sprawie. Bywa również tak, że ludzie decydują się na ustępstwa, które zmieniają całe ich życie. Takie kompromisy są bardzo trudne.
Magia pierwszego wrażenia często staje się kluczowym momentem, w którym błyskawicznie oceniamy człowieka i klasyfikujemy go do odpowiedniej grupy społecznej. Wydaje nam się, że wiemy o nim wszystko. Owszem pierwsze wrażenie jest bardzo ważne i pozwala na dokonanie powierzchownej oceny drugiego człowieka, ale nie może być jedynym i podstawowym źródłem, z którego czerpiemy informacje o osobie. Nie możemy skreślać ludzi i usuwać ich ze swojego życia oceniając ich po pierwszym wrażeniu. Niestety w życiu często bywa tak, że takie zachowanie jest normą. Staje się wówczas przyczyną wielu nieporozumień. Możemy mieć również do czynienia ze skrajnie innym przypadkiem. Wtedy, kiedy osoba nowopoznana zakłada maskę, a my widzimy ją w różowych okularach. Tak naprawdę na pytanie Czy uleganie magii „pierwszego wrażenia” jest dostateczne aby prawidłowo osądzić innego człowieka nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Wszystko zależy od okoliczności i od konkretnego przypadku.
Myślę, że większość ludzi marzy o czymś nieznanym, nowym, fantastycznym, niepowtarzalnym. Człowiek jest bowiem istotą, która poszukuje swojego miejsca na ziemi. Ja jestem zadowolona ze swojego życia, mam stabilizację. Pomimo takiego stanu rzeczy marzę o przygodzie swojego życia.
Muzyka w filmie podobała mi się. Uważam, że była odpowiednia, budowała nastrój. Audiodeskrypcja pomagała zrozumieć fabułę filmu.

„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 24 XI przez Panią Justynę M.
I przyszedł czas na kolejny film... Pozwolę sobie - poopowiadać na podstawie tez osoby Moderującej.
- Czy bohaterowie maja szansę na ową „piątą porę”
Myślę, że tak - oboje, Basia i Witek, mogą zacząć wszystko od nowa.
- Czy możliwe jest pełne porozumienie ludzi pochodzących z odmiennych środowisk i prowadzących w przeszłości inne życie? 
Dobre pytanie: za pewne nie łatwo się dogadać jak to tez pokazano we filmie:
ona muzyczka wykształcona, wdowa po artyście, ten górnik ze Śląska, wielbiciel gołębi...
Oboje lubią muzykę, ale to też dość mocno powiedziane lubią - bo muzyka, akceptowana przez Basię to na pewno nie te szlagiery z klubu po 55. 
- Czy możliwy jest kompromis między skrajnymi postawami życiowymi?
Może jest możliwy? Skoro ten górnik jakoś sobie wziął się na kompromisowość 
z tą panią ze Sosnowca... Na pewno pójście na kompromis wymaga poświęcenia. 
- Czy uleganie magii „pierwszego wrażenia” jest dostateczne aby prawidłowo osądzić innego człowieka, jeśli tak lub nie, to dlaczego? 
Na przykładzie bohaterów, widać, ze powiano się "przedłożyć" te pierwsze wrażenie, 
co najmniej o godzinę.
- Za Radkiem i jego pytaniem - jest to film drogi, czy czasem nie mieliby Państwo ochoty zostawić wszystko i zobaczyć jak jest gdzie indziej? 
Film cytuje z kina drogi. Choćby tym pytaniem o Easy Riddera i postacie powiedzmy, zbuntowanych młodziaków na motorach. Można stwierdzić też, że czasy hipisowskie to młodość dwojga bohaterów. Jednakże, ja na ten film patrzyłam jako inteligentniejszą komedię romantyczną, zwłaszcza ostatnia scena mnie utwierdziła w tym sadzie, a same sugestie podróżny i nawet tej wyprawy z Charonem, to znów olejny cytat - tym razem mitologia. Jednakże - co warto zaznaczyć, cytaty są trafne i pokazują bogactwo scenariusza.
Mamy też kwestię przemijania - od staruszki z bombkami po te prochy w termosie.
Ten humor jak i powaga filmu - mi się podoba. 
- Czy muzyka była właściwie dobrana i we właściwym miejscu?
Tak - muzyka i dodawała nastroju takiego romantycznego jak i pointowała zabawne scenki.
- Jak odebrana została audiodeskrypcja filmu – współgrała z dialogami, była czytana zbyt cicho, zbyt głośno, może zabrakło ważnych opisów?
Faktycznie, jak już wspomniano, mogłaby być delikatnie cichsza, aczkolwiek opisy i postaci głównych jak i samej gry zasługują na pochwałę. Dodaję film do moich ulubionych za ciekawe ujęcie komedii romantycznej w klimatach familioków, gołębników i miejsc, wizerunku śląskiej kapeli oraz nawet tej Basi ze Sosnowca. Plus też a imię bohaterki - pasuje pod kątem znaczenia do losu postaci i nie tylko ze względu na górniczą świętą.

„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 24 XI przez Panią Martę B.

Z przyjemnością oddałam się odprężającej rozrywce obejrzenia komedii romantycznej dla seniorów. Dobrze podpatrzone sytuacje – chodzę czasem na wieczorki do klubu prowadzonego przez mój uniwersytet trzeciego wieku i tak się bawimy, jak na filmie, tylko nie mamy takiego fajnego wokalisty, jak Witek. 
Z zabawnych sytuacji podróżnych świetna była scena z przydrożną złodziejką, która tak łatwo okradła naszych łatwowiernych bohaterów, a także ugaszenie przez Witka pragnienia łykiem z termosa, a potem dezynfekowanie się bimberkiem w szopie nowego znajomego. Klimat tworzy śląska gwara, typowe dla śląskiej rodziny sprzeczki małżeńskie w domu Bogdana, pogawędki z gołębiami. 
Optymistyczne jest, że tragedia może być początkiem przygody, że między ludźmi może zaiskrzyć coś, co zmieni przypadkowy kontakt w bliskość i serdeczność. Wszystkie występujące postacie cechuje pogoda i życzliwość, poza córką Edwarda, ale tak już jest z konkubinatami, które nie dają prawnej ochrony partnera, a przecież nikt nie zna godziny swojej śmierci.
Co czeka Barbarę i Witka? Na pewno miły wspólny wyjazd w góry, które są piękne o każdej porze roku. Mają może szansę na coś więcej – bo ona jest ładna, subtelna i wrażliwa, a on przedsiębiorczy, bystry, pomysłowy i ma dużo wyczucia.
Pełne porozumienie ludzi pochodzących z różnych środowisk i prowadzących w przeszłości inny tryb życia nie jest moim zdaniem możliwe. Jedna osoba musiałaby dopasować się do światopoglądu i przyzwyczajeń drugiej, rezygnując z własnych. Możliwy natomiast jest kompromis, tym dalej idący, im większe jest doświadczenie życiowe zainteresowanych osób. Rozsądny kompromis, podbudowany intuicją i życzliwością umożliwia powstawanie związków partnerskich przyjacielskich czy koleżeńskich w jesiennej porze życia, kiedy wpływ na kształtowanie własnego bytu jest mniejszy.
Znaczenie magii pierwszego wrażenia – staram się jej nie ulegać wielokrotnie przekonałam się, że pierwsze wrażenie jest powierzchowne, a bliższe poznanie osoby doprowadziło mnie do odmiennych wniosków na jej temat. Jednak przy związkach damsko – męskich pierwsze wrażenie ma znaczenie decydujące, a w każdym razie jest bardzo ważne.
Muzyka Jerzego Satanowskiego przepiękna, całkowicie rozumiem, dlaczego reżyser wybrał tego kompozytora.
Audiodeskrypcję oceniam jako wyjątkowo dobrą.
Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 26 XI przez Panią Katarzynę M.

Z przyjemnością obejrzałam film „Piąta pora roku”. Film, choć nie pozbawiony scen smutnych, jest bardzo optymistyczny i dowcipny. Moim zdaniem bohaterowie filmu mają szansę na tytułową piątą porę roku. Mimo różnych charakterów i dzielącą ich przeszłość, mogą być razem, choć momentami może być to bardzo trudne.
Bardzo podobała mi się gra pierwszoplanowych aktorów. Byli autentyczni w swoich rolach. Muzyka świetna, a i audiodeskrypcja również. Lubię takie filmy, bo mówią o prawdziwym życiu. Nie są wydumane. I chociaż momentami niektóre sytuacje w filmie są lekko przesadzone, to jednak realistyczne.
Wielkie dzięki.

„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 26 XI przez Pana Radosława M.

Film „Piąta pora roku” to w mojej opinii bardzo zgrabnie opowiedziana prosta historia o miłości zarazem tak zwyczajnej, ale też jednocześnie bardzo niezwykłej, a gdybym miał ocenić film jednym słowem to było by to słowo ładny. Bardzo przyjemnie się go oglądało, bohaterowie wzbudzali wiele sympatii, a pozytywny przekaz filmu, że zakochać można się w każdym wieku i w najmniej oczekiwanym momencie został świetnie zilustrowany przez reżysera i doskonale zagrany przez parę doświadczonych aktorów. Elementy komediowe jak okradzenie podróżujących przez atrakcyjną dziewczynę, czy wylądowanie samochodem w rowie oraz łyk prochów zmarłego Edwarda z termosu bardzo uprzyjemniły popołudniowy seans tego filmu.
Odnosząc się do pytań z wprowadzenia, myślę że główni bohaterowie jak najbardziej mają szansę na wspomnianą „piątą porę” i z pewnością decyzja o powrocie i zaproponowaniu wyjazdu w góry została przez Barbarę gruntownie przemyślana, a nie była tylko podyktowana emocjami towarzyszącymi wspólnej podróży. Wiktor również wydaje się, że autentycznie zmienił swoje podejście do niej nie traktując jej jak na początku jako wdówkę do szybkiego poderwania.
Osobiście uważam, że porozumienie osób z zupełnie odmiennych środowisk i prowadzących inne od siebie życie jest jak najbardziej możliwy, lecz może nie być łatwe. Kiedyś gdzieś przeczytałem, że przyciągają się ludzie o odmiennych temperamentach, lecz o wspólnych zainteresowaniach i tu też tak było. Zupełnie inne charaktery na pozór uniemożliwiające wzajemne dogadanie się, połączyła nie tylko wspólna podróż, ale także miłość do muzyki czy zwierząt. Kompromis zawsze jest możliwy jeżeli tylko obie strony tego chcą, to nawet ludzie o skrajnie różnych poglądach i postawach życiowych potrafią się dogadać. Głównych bohaterów połączyła wspólna podróż, trochę podstępem zaproponowana przez Wiktora, który wcale nie wybierał się nad morze, ale wymusiła ona na obojgu szereg kompromisów wynikających niejako ze wspólnego celu dotarcia razem na miejsce. To właśnie takie drobne ustępstwa jak wyłączenie nieodpowiadającej muzyki czy pobłażliwe traktowanie niewybrednych zachowań Wiktora sprawiły, że na pozór zupełnie inni od siebie ludzie w gruncie rzeczy bardzo dobrze się ze sobą dogadywali.
Uleganie magii pierwszego wrażenie z pewnością nie jest dostateczne by właściwie ocenić drugiego człowieka, lecz niestety jest bardzo powszechne i dotyka nas wszystkich w wielu dziedzinach życia nie tylko w kwestiach uczuć. Filmowy Wiktor przedstawiony jako stereotypowy polski facet, podrywacz o niezbyt wysokiej kulturze osobistej z porno gazetką pod siedzeniem samochodu okazuje się bardzo wrażliwym i pomocnym człowiekiem, kochającym swoje gołębie i mającym zasady w życiu. Swoją drogą to uwielbiam Mariana Dziendziela w takich rolach, ze szklaneczką bimberku wypada niezwykle autentycznie jako przeciętny polski mężczyzna czy to górnik czy policjant.
Hmmm, no i ta droga czyli pytanie, na które nie znam odpowiedzi, bo z jednej strony jestem zdeklarowanym domatorem, a z drugiej czasami brakuje jakichś zmian, wyzwań czy po prostu zabicia nudy i monotonii. Przyzwyczajenie drugą naturą człowieka, a zapewne brak odwagi też robi swoje zatem jak na razie w żadną długą podróż się nie wybieram, chyba że palcem po mapie, a co przyniesie przyszłość czas pokaże, może i jakąś daleką wyprawę.
Muzyka w filmie była moim zdaniem bardzo dobra, doskonale oddawała sielski obraz podkreślając odpowiednio nastrój i tworząc z obrazem bardzo przyjemny klimat. Audiodeskrypcja również bez zarzutu, jak zawsze ogromnie pomocna i profesjonalnie zrobiona, a opisy postaci na końcu świetnie dopełniły obrazy wyobraźni. Może głos lektora mógłby być nagrany minimalnie ciszej, ale niestety dogrywający audiodeskrypcję chyba już tak mają, że lubią być na wierzchu, bo nie jest to pierwszy taki przypadek, ja osobiście dałbym ze 3dB ciszej.
Podsumowując z ogromną przyjemnością obejrzałem film „Piąta pora roku” w jeden z jesiennych wieczorów, która to nie jest moją ulubioną porą roku, a takie filmy jak ten ją zdecydowanie umilają. Film ma swój klimat i z pewnością wart jest obejrzenia. Z niecierpliwością czekam na „Diabeł ubiera się u Prady”, bo również słyszałem wiele pochlebnych opinii na temat tego filmu, a tymczasem pozdrawiam serdecznie wszystkich członków internetowego klubu filmowego osób niewidomych.
„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 27 XI przez Państwa Annę i Marka B.

Z prawdziwą przyjemnością obejrzeliśmy ciepły i pełen humoru film „Piąta pora Roku” Film pokazuje, że nie liczy się metryka i w każdym wieku przychodzi czas na prawdziwą miłość. Nie ma znaczenia z jakiego środowiska wywodzą się zakochani, ważne jest, żeby byli autentyczni i naturalni. Wartość człowieka nie zależy od jego wykształcenia sposobu wyrażania się, ale liczy się dobroć i otwarte serce.
Przykładem tego jest Witek i jego kolega Bogdan, którzy w każdej sytuacji mogą na siebie liczyć. Z początku przygnębiona i bardzo przeżywająca śmierć męża Barbara jest pełna rezerwy. Nie ma do Witka zaufania, traktuje go jak kierowcę. Długa droga nad morze zmienia całkowicie jej stosunek do Witka nawiązuje się między nimi przyjaźń, a później miłość. Dzięki Witkowi Barbara wróciła do świata żywych. Chcemy podkreślić, że bardzo dużym walorem filmu jest gwara śląska, którą na potrzeby filmu świetnie przyswoili sobie Andrzej Grabowski i Marian Dziędziel. Sądzimy, że warto czasami rzucić wszystko i przeżyć przygodę w drodze, ale jak na razie dla nas wyzwaniem jest samodzielny wyjazd z gór nad morze.
Cudowna muzyka Jerzego Satanowskiego sprawia, że obraz ten zyskuje na wartości. Nostalgiczna i ciepła w scenach kiedy miłość dojrzewa. Audiodeskrypcja jak zawsze zrobiona doskonale sprawia, że film jest czytelny dla osób niewidomych. „Piąta pora roku” i obejrzany na Festiwalu w Płocku „Mój rower” to filmy drogi, które zrobiły na nas niesamowite wrażenie. Na pewno będziemy do nich często powracać.

„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 27 XI przez Pana Dwida R.

- Czy bohaterowie maja szansę na ową „piątą porę”
Myślę, że zawsze jest taka szansa
- Czy możliwe jest pełne porozumienie ludzi pochodzących z odmiennych środowisk i prowadzących w przeszłości inne życie?
Zawsze jest możliwe takie porozumienie. Jest to trudne, ale obie strony muszą w takiej sytuacji chcieć zrozumieć drugą stronę, nawet jeśli pewne sprawy kłócą się z ich dotychczasowym światopoglądem. Ludzie raczej tego nie potrafią. Ale nie wszyscy, udało mi się spotkać takich co potrafią.
- Czy możliwy jest kompromis między skrajnymi postawami życiowymi?
Mówi się, że przeciwieństwa się przyciągają. Coś w tym jest i takie porozumienie zawsze jest możliwe.
- Czy uleganie magii „pierwszego wrażenia” jest dostateczne aby prawidłowo osądzić innego człowieka, jeśli tak lub nie, to dlaczego?
Pierwsze wrażenie jest ważne, ale to nie załatwia sprawy. Człowieka można poznać po pewnym czasie, często długim czasie, czasem trzeba się poznawać całe życie.
- Za Radkiem i jego pytaniem - jest to film drogi, czy czasem nie mieliby Państwo ochoty zostawić wszystko i zobaczyć jak jest gdzie indziej?
Nie wiem. Może czasem chciałbym.
- Czy muzyka była właściwie dobrana i we właściwym miejscu?
Muzyka bardzo mi się podobała. Rzadko zwracam uwagę na muzykę w filmie, tym razem zwróciłem.
- Jak odebrana została audiodeskrypcja filmu - współgrała z dialogami, była czytana zbyt cicho, zbyt głośno, może zabrakło ważnych opisów?
W moim odczuciu było w porządku.

„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 27 XI przez Panią Agnieszkę P.

„Piąta pora roku” jest filmem interesującym, pokazuje dojrzałych ludzi w ich jesieni życia, ukazuje ich problemy, dylematy i spojrzenie na świat przez pryzmat życiowych doświadczeń. Warto takie filmy oglądać.
Myślę że bohaterowie mają szanse na ową piątą porę, aczkolwiek zależy to od nich samych. Główni bohaterowie - Basia i Witek, pochodzą z różnych środowisk, każdy z nich prowadził inne życie, i nagle ich drogi się splatają. Z jednej strony mogą się od siebie wiele nauczyć, spojrzeć na życie z perspektywy tej drugiej, odmiennej osoby, poznać coś z czym do tej pory nie miało się styczności. Jednak z drugiej strony taka znajomość wymaga większego zrozumienia, poznania innego stylu życia i pójścia na większe kompromisy. Jest to porozumienie na pewno trudniejsze niż takie w którym ludzi łączy podobna postawa życiowa i prowadzą bardziej zbliżone życie.
Magia pierwszego wrażenia w pewien sposób wpływa na postrzeganie drugiego człowieka. Poznając kogoś, już na samym początku wytwarza się w nas jakiś pogląd na temat drugiej osoby, budujemy sobie jej obraz i to ma duży wpływ na dalsze ocenianie i postrzeganie innych ludzi. Może wywołać w nas chęć dalszego poznawania ich lub wręcz odwrotnie, możemy się zniechęcić czy uprzedzić. Jednak nie jesteśmy w stanie określić jaki ten człowiek jest naprawdę ani osądzić go prawidłowo, na to potrzeba czasu, rozmów, spotkań, wspólnego przebywania z sobą, wspólnego egzystowania.
Momentami film jest bardzo zabawny co dodaje mu uroku. Wydawałoby się że Basia i Witek przeżyli już najpiękniejsze chwile swojego życia, że to co najlepsze to już za nimi. Jednak los przygotował dla nich jeszcze wiele niespodzianek, myślę że jedną z najwspanialszych będzie przyjaźń jaka się między nimi wytworzyła. Sami pragnęli jeszcze coś zrobić ze swoim życiem i im się to udało.
Jeśli chodzi o audiodeskrypcję to opisy były jak najbardziej pomocne i potrzebne, jednak momentami była ona głośniejsza od dialogów co troszkę zakłócało prawidłowy odbiór filmu.
„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 28 XI przez Panią Patrycję B.

Oglądając film Jerzego Domaradzkiego miałam bardzo pozytywne emocje. To piękna opowieść o miłości bardzo bogata w elementy komediowe.
Myślę, że Barbara i Witek mają szansę na piątą porę roku, choć czasem mam wątpliwości, czy na dłuższą metę da się stworzyć trwały związek z dwojga tak odmiennych od siebie społecznie i kulturowo ludzi. Trzeba pamiętać, że zawsze początkowe zauroczenie zastępuje realne życie i zwykłe problemy, w których odmienne postrzeganie rozmaitych spraw może być kłopotem, jednak przy tolerancji z obu stron może wszystko dobrze się ułożyć.
Co do kina drogi to, jak już wspominałam w omówieniu do filmów „Rain Man” oraz „ślepa Furia”, raczej nie mam ochoty rzucać wszystkiego, żeby zobaczyć, jak jest gdzieś indziej, choć lubię podróże. Zdecydowanie jednak wolę wyprawy bardziej przemyślane i dobrze zaplanowane.
Muzyka w filmie działała na mnie bardzo sentymentalnie i uważam, że była właściwie
dobrana do poszczególnych scen. Audiodeskrypcja w moim odczuciu była dobrze nagłośniona i współgrała z dialogami. Jest to dla mnie bardzo ważne, bo rzeczywiście w niektórych filmach czytany komentarz jest zbyt głośny lub zbyt cichy, co bardzo utrudnia odbiór. Tutaj jednak, tak jak powiedziałam, nie mam żadnych zastrzeżeń. Nie mogę się odnieść do faktu, czy zabrakło w audiodeskrypcji ważnych opisów, ponieważ jestem osobą całkowicie niewidomą. Myślę, że do przeprowadzenia analizy pod tym kątem potrzebny by mi był komentarz osoby widzącej.
Podsumowując, jestem dziełem Domaradzkiego bardzo pokrzepiona. Takie obrazy przekonują mnie, że na nową miłość nigdy nie jest za późno. Nawet w starszym wieku i nawet po odejściu wieloletniego partnera życiowego.

„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 28 XI przez Pana Tomasza A.

Zacznę od końca. Muzyka w filmie jest poruszająca a jednocześnie nie przytłacza. Audiodeskrypcja nie wzbudziła moich zastrzeżeń, ani za głośna ani za cicha, nie przeładowana nadmiernymi szczegółami, pozostawiająca i nasycenie wiedzy i pole do wyobrażania sobie scen filmu po swojemu, co czyni odbiór łatwiejszy i mniej narzucony, w końcu film każdy powinien odbierać poza rozumieniem kierunku autora; w sposób indywidualny.
Oczywiście, że miewam pomysły aby sprawdzić co by było, jakby wsiąść do pociągu i odjechać w nieznane ale dobrze by też było aby ten pomysł podzielała druga połowa. W przypadku filmu jest to kandydatka na drugą połowę, choć nie zapowiada się na to przez cały film.
Czy można spotkać się między pokoleniami i czy pierwsze wrażenie pozwala właściwie ocenić człowieka? Z punktu widzenia psychologii poznawczo-behawioralnej nie, ale należy pamiętać, że Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest, nie szuka poklasku. Gdy wybucha miłość wszystko jest możliwe i na badaniu miłości już nie jeden sobie „zęby połamał” a miłość ma się cały czas dobrze i kpi z biochemików, neuropsychologów i przywódców wszelkich religii będąc wciąż tematem nie niewyczerpanym, wciąż odświeżanym. Problemy z miłością niby te same od tysiąc leci ale pod jej mocą nawet dzieło stworzenia musi skapitulować, skoro napisane jest, że wszystko przeminie, i Niebo i Ziemia, mądrości, wiedza, wszystko obróci się w niwecz ale miłość przetrwa i to jest ten największy skarb, który gdy się posiądzie można wtedy robić wszystko.
W tym sensie 4 pory roku też przeminą gdy skończy się świat, na szczęście jest piąta pora roku w którą można wejść mimo różnic pokoleniowych, klasowych czy jakie tam człowiek sobie stworzył.
Na końcu filmu w moim odczuciu bohaterowie byli na dobrej drodze do piątej pory roku, czyli miłości.
„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 28 XI przez Panią Edytę M.

Wiosna - raz, lato - dwa, jesień - trzy, zima - cztery i... znowu wiosna. Czyli pięć. Zgadza się! Jakby nie liczyć, wychodzi, że wiosna to tytułowa piąta pora roku. Czyli nie ma takiego końca, po którym nie mógłby nastąpić kolejny początek. Bo wiosna to całkiem dobra pora roku... i życia, żeby coś zacząć, np. spotkać kogoś i się tak porządnie i tak od serca i tak trochę bez głowy zakochać. Prawda? To najodpowiedniejszy czas na pierwszą, szaloną, odważną, choć nie zawsze beztroską miłość. I kto wie, może tym razem... albo znowu tę jedyną, tę prawdziwą, tę na zawsze. A tak się mądrze składa, że każdy - niezależnie od wieku, urody, światopoglądu, czy zdrowia - ma prawo do swojej wiosny. Bo „Każdemu wolno kochać, to miłości słodkie prawo”...
„Piąta pora roku” to taki uroczy i sympatyczny film. Może i nie porywający, ale też nie o niczym. No bo, niby pan poznaje panią, tudzież pani pana, trochę się poczubią, ale w końcu i tak się polubią. No i cóż w tym ciekawego, czy zaskakującego? Samo życie. Jednak jak się głębiej wgryźć w fabułę to okazuje się, że film podejmuje dość ważki temat. I chyba wciąż trochę temat tabu. No bo, para filmowych bohaterów, zaszufladkowanych jako 55+, funduje sobie najprawdziwszą w świecie wiosnę. No nie tak sobie wyobrażamy jesień życia. Nie tak...
Bo w powszechnym mniemaniu jesień to ogień z kominka, kubek ziółek na trawienie, problemy ze słuchem, wzrokiem, prostatą i pamięcią. Jesień to ostatnie promienie słońca i strugi deszczu na szybie. Coraz mniej radości, coraz więcej melancholii. Już nie lato, jeszcze nie zima. Jesień życia to czas spokoju, zamyślenia, zadumy i wspomnień o wiośnie. Wiośnie, która przecież dopiero co minęła. Ale chyba nie bezpowrotnie, co? Póki serce bije, wszystko się może zdarzyć. Nawet... kolejna pierwsza miłość! Trzeba tylko się na nią otworzyć, przyjąć jak dar, a nie jak niestosowne w tym wieku brzemię.
Dla Wiktora było oczywiste, że życie wdowca i emeryta nie musi być nudne, ani
samotne. No bo, czemu „gdy szron na głowie i nie to zdrowie” nie zakochać się jak nastolatek. Muzykowanie i gołębie to fajne hobby, ale jeszcze fajniej byłoby mieć kogoś bliskiego, do kogo można by się przytulić, z kim można by porozmawiać i w ogóle fajnie czuć, że się jest komuś jeszcze do czegoś potrzebnym.
Dla Barbary starość i wdowieństwo oznaczało koniec. Koniec życia, koniec radości, koniec marzeń. Po prostu koniec i już! No i najprawdopodobniej, gdyby nie spotkała Wiktora, skończyłaby jako jeszcze jedna smutna, zgorzkniała, żyjąca wspomnieniami starsza pani. Bo dla Barbary liczyła się jedynie przeszłość. Przeszłość, w centrum której świeciła postać Edwarda, mężczyzny, z którym spędziła ostatnie 30 udanych lat, w którym zakochała się jako młoda kobieta, i dla którego zerwała kontakty z własną rodziną. HMM... No właściwie to nie ma się co dziwić Barbarze, że nie potrafiła myśleć o przyszłości i na dodatek u boku innego mężczyzny. I to takiego mężczyzny, jak Wiktor. Ona, wykształcona, inteligentna i utalentowana kobieta miałaby się zadawać z emerytowanym górnikiem, który najlepsze lata swojego życia spędził pod ziemią, miłośnikiem gołębi, które roznoszą pchły i zanieczyszczają parapety, pożal się Boże muzykiem wygrywającym jakieś śląskie disco polo w podrzędnym klubie dla emerytów? Cham i damulka z Sosnowca! No rzecz to niepojęta! To prawie jak „Piękna i Bestia”. Prawie? Ależ nie, nie prawie. tak samo! Proszę sobie przypomnieć zakończenie tej pięknej bajki.
Czy ja miałabym ochotę wybrać się w taką przejażdżkę? No pewnie, że miałabym!
Ale pod warunkiem, że moim kompanem i przewodnikiem byłby ktoś taki jak Wiktor. Na zewnątrz trochę szalony i zdecydowany na wszystko, byleby osiągnąć swój cel, ale gdzieś w głębi odpowiedzialny, rozsądny, czujny i zapobiegliwy. No z kimś z sercem w dłoni i głową na karku... No cóż, tyleż jestem romantyczna, co rozważna, więc zawsze i wszędzie liczę na dużo dobrej zabawy i tyleż samo poczucia bezpieczeństwa. Tylko, ilu takich Wiktorów chodzi po świecie?... Barbara miała szczęście, że kogoś takiego spotkała. I dzięki Bogu, że się na nim w porę poznała.
Wypadałoby choć w kilku słowach napomknąć jeszcze o audiodeskrypcji. Jak na razie cieszę się, że w ogóle audiodeskrypcja istnieje, i że dzięki niej mogę oglądać filmy, więc nie bardzo mam ochotę narzekać na jakieś drobne niedoróbki. Poza tym, ja tej audiodeskrypcji wcale nie słyszę, bo ona jakimś cudem... wyostrza mi wzrok i ja te filmy odbieram jako obraz, a nie jako dźwięk. A to chyba świadczy, że audiodeskrypcja spełnia swoją rolę. Można by podyskutować o doborze lektorów, ale to kwestia osobistych upodobań i preferencji, czyli po prostu gustu, a dyskusja o gustach jest z natury bezowocna. Może z czasem stanę się bardziej krytyczna i wymagająca, ale obecnie cieszę się z tego co jest.

„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 28 XI przez Pana Sławomira T.
Chcę się podzielić swoimi wrażeniami z obejrzenia tego filmu. Ja zawsze lubiłem polskie filmy, w których pokazywana jest polska rzeczywistość i polskie klimaty. Ten film z dotychczasowych obejrzanych przypadł mi najbardziej do gustu.
Ciekawy wątek, sporo humoru oraz polska rzeczywistość bez „owijania w bibułkę”. Co ważne też, że film niesie pozytywne przesłania i ma happy end. Ciekawie pokazane jest życie ludzi na Śląsku i tradycje np. hodowla gołębi pocztowych. Zawsze z dużym zainteresowaniem przysłuchiwałem się gwarze śląskiej która dla mnie, jako osoby z innego regionu wydawała się czymś nowym. W filmie nie brakuje dialogów w śląskiej gwarze. Do tego dochodzi świetna gra aktorów którzy wcielili się w rolę bohaterów filmu. Andrzeja Grabowskiego kojarzę z innych produkcji, ale o Ewie Wiśniewskiej, to tylko słyszałem, że jest taka aktorka i nie miałem okazji zobaczyć jej w filmach. Teraz mimo starszego wieku zagrała ciekawą rolę, a ja mogłem wreszcie poznać w akcji tę aktorkę.
Myślę, że jest to bardzo wartościowy i godny polecenia polski film. Oby więcej takich produkcji, bo to dobrze wydane pieniądze w polską kinematografię.
Dziękuję za trafny wybór i opracowanie audiodeskrypcji która znakomicie pozwala zorientować się w akcji filmu.
„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 28 XI przez Pana Witolda K.

Film „Piata pora roku” obejrzałam z dużą przyjemnością. Opowiada bowiem historię miłości, jaka wykiełkowała między dwójką dojrzałych ludzi podczas pełnej przygód podróży samochodem. Fantastycznie pokazano blaski i cienie życia przeciętnych ślązaków w sile wieku. Miłym akcentem jest też gwara śląska. Humorystyczne wątki w tym filmie przeplatają się z nostalgicznymi refleksjami i życiowymi dramatami. Przekonujące kreacje bohaterów zestawione z wyglądającą na autentyczną historią sprawiają, że całość ogląda się niezwykle przyjemnie. Film przypomina oczywistą prawdę, że zakochać się można zawsze. Reasumując film bawi i wzrusza do łez.

„Piąta pora roku” opinia nadesłana w dniu 28 XI przez Panią Krystynę W.
Jestem tym filmem zachwycona: grą aktorską obojga głównych bohaterów i nie tylko, scenariuszem i jego realizacją.
A przede wszystkim tym, że jest to film taki zwyczajny, bez fajerwerków, gagów, scen erotycznych, klątw i hałasu, a niesie za sobą mnóstwo pozytywnych treści. Być może to efekt momentu, w którym film na nas trafia, bo ja widziałam go wcześniej i aż takiego wrażenia wtedy nie zrobił.
Byłam za młoda, przemijanie było abstrakcją, nie traciło się, tylko zyskiwało. Teraz mam wprawdzie wszystkich swoich bliskich, w szczególności męża, ale mam już świadomość ulotności wszystkiego.
Co do odpowiedzi na niektóre pytania p. moderatorki, to uważam, że niektórych osób zastąpić się nie da. Ale można i trzeba być nastawionym do życia aktywnie i nie odrzucać nic „na dzień dobry”.
Z tymi kompromisami też nie wydaje mi się być prosto: bo na pewno kompromisy są wskazane, ale często niemożliwe. Bo jeżeli jedna strona będzie np. uważała, że nie można kraść nigdy i nic, a druga, że można, tylko sprytnie. To co wtedy? Czy kompromisem ma być kradzież jak nikt nie widzi, albo tylko do tysiąca, albo po północy? To sytuacja skrajna, ale w sytuacjach takich uważam, że trzeba się rozstać, bo zbyt wiele kompromisów nie przyniesie zadowolenia nikomu.
Różne środowiska pochodzenia mogą być problemem uważam, ale na początku znajomości, jeżeli ogólna wizja świata jest podobna, to reszta jest do pokonania.
Audiodeskrypcję jest mi trudno oceniać, ponieważ jestem osobą słabowidzącą i początkowo mi ona przeszkadzała. Teraz już nie i coraz częściej doceniam jej istnienie i kunszt.
Cieszy mnie bardzo możliwość uczestniczenia w IKFON, dziękuję i pozdrawiam serdecznie