Szanowni Członkowie Internetowego Klubu Filmowego Osób Niewidomych „Pociąg”, który działa dzięki wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Oddajemy w Państwa ręce wprowadzenie do filmu „Frida” w reżyserii Julie Taymor , opracowane przez moderatora IKF ON Panią Marię Niesiołowską.
Zachęcamy Państwa do obejrzenia filmu i co najmniej do odpowiedzi na pytania zwarte we wprowadzeniu do filmu.
Gorąco zachęcamy do podzielenia się z członkami IKF ON „Pociąg” innymi Państwa wrażeniami i opiniami po obejrzeniu filmu.
Prosimy o przesyłanie opinii i wrażeń o filmie na e-mail: ikfon@defacto.org.pl  od dnia szesnastego  lipca  do dnia dwudziestego dziewiątego lipca.
Otrzymywane od Państwa opinie o filmie „Frida” zamierzamy zamieszczać na stronie internetowej www.ikfon.defacto.org.pl w zakładce „Aktualności w IKF ON”. Będą to (w naszym subiektywnym przekonaniu) najciekawsze opinie przesłane przez członków Klubu. 
Opracowanie wszystkich otrzymanych opinii członków IKF ON o filmie „Frida” zostanie zamieszczone na stronie www.ikfon.defacto.org.pl w zakładce „Aktualności w IKF ON”. 
A teraz zapraszamy już do lektury załączonego wprowadzenia do filmu „Frida” 
Z poważaniem 
Jerzy Myszak, Renata Nych
Internetowy Klub Filmowy Osób Niewidomych „Pociąg” 
Cytat „Jedynie poglądy można wymienić - i nadal mieć te same”(autor Władysław Grzeszczyk)
Aby postać filmowej bohaterki uplastycznić przedstawiam trochę wiadomości o czasach, w których żyła, kilka informacji o jej życiu, oraz o filmie Frida. Pozwalam sobie zasugerować Państwu parę pomocniczych pytań na kanwie obejrzanego filmu. Moje odczucia związane z obejrzanym filmem przedstawię w trakcie dyskusji. 
1. Film
Film Frida, to opowieść przede wszystkim o burzliwym romansie meksykańskiej malarki Fridy Kahlo z jej mentorem i późniejszym mężem Diego Riverą. Fascynacja osobą Fridy Kahlo rosła w miarę jak odkrywano jej złożoną osobowość. Jej walka z fizycznym cierpieniem, nieokiełznany temperament, jej burzliwy związek z Riverą, fascynacje komunizmem, swoboda bycia i styl jej malarstwa, stały się z czasem legendą. Za swą bohaterkę ogłosił ją amerykański ruch feministyczny. Nawet świat mody nie oparł się tej fascynacji lansując modę na „piękną, aztecką dziewczynę”. Dziś twórczość Fridy Kahlo, uważana jest w Meksyku niemal za skarb narodowy, wyraża zarówno dumę z kultury narodowej Meksyku jak i osiągnięć sztuki tego młodego kraju.
Jest początek XX wieku. Frida, meksykańska nastolatka, staje się jedną z ofiar wypadku komunikacyjnego, którego konsekwencje są dla Fredy dosyć tragiczne. Dziewczyna może na zawsze stracić władzę w nogach. Aby w trakcie rekonwalescencji zapełnić czas  zaczyna malować. Kilka z prac do oceny znakomitemu malarzowi murali i zapalonemu kibicowi młodego komunizmu Diega Riverze, który dostrzega talent artystyczny. Rivera staje się mentorem początkującej malarki. Ich współpraca przybiera charakter nie tylko zawodowy. Z czasem stają się przyjaciółmi, a potem kochankami. Wreszcie biorą ślub. Jest to początek kariery Fredy u boku artysty i jej skomplikowanego życia, przesyconego miłością, żalem, zdradą ukochanego męża i namiętnościami, jakich udało jej się doświadczyć w ciągu krótkiego życia.
Obsada:
Salma Hayek - Frida Kahlo
Alfred Molina - Diego Rivera
Antonio Banderas - David Siqueiros
Mía Maestro - Cristina Kahlo
Valeria Golino - Lupe Marín
Margarita Sanz - Natalie Trocki
Roger Rees - Guillermo Kahlo
Geoffrey Rush - Lew Trocki
Edward Norton - Nelson Rockefeller
Ashley Judd - Tina Modotti
muzyka: Robert Elhai, Elliot Goldenthal
zdjęcia: Emmanuel Lubezki, Rodrigo Prieto
Czas trwania: 02:03:00 
Dźwięk: DD 5.1 angielski, DD 2.0 polski (lektor) 
Audiodyskrypcja.
dystrybucja: Spinka

Julie (ur. 15 grudnia 1952 w Newton, w stanie Massachusetts)? amerykańska reżyser filmowa, teatralna i operowa. W 1974 ukończyła Oberlin College w Ohio.
Filmografia
* The Tempest (1986), reżyser
* Fool’s Fire (1992), reżyser, producent filmowy, kostiumy
* Oedipus Rex (1993) reżyser, montaż
* Tytus Andronikus (Titus, 1999), reżyser, producent filmowy, scenarzysta
* Frida (2002), reżyser, choreograf
* Across the Universe (2007), reżyser, materiały do scenariusza
* Burza (The Tempest, 2010), reżyser, producent filmowy, scenarzysta
Nagrody
* Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji
o W 2002 otrzymała Nagrodę Specjalną w kategorii Nagroda Fundacji Mimmo Rotelli za film Frida
o W 2002 otrzymała nominację do Złotego Lwa w kategorii Udział w konkursie głównym za film Frida
* Włoska Akademia Filmowa
o W 2008 otrzymała nominację do David di Donatello w kategorii Najlepszy film zagraniczny za film Across the Universe
* Międzynarodowa Akademia Prasowa
o W 2000 otrzymała nominację do Złotej Satelity w kategorii Najlepszy scenariusz adaptowany za film Tytus Andronikus
2. Mit Fridy
Bohaterka Filmu jest postacią i nietuzinkową i kontrowersyjną. Znana za życia za sprawą głośnego romansu i małżeństwa z Diego Riverą sławnym twórcą murali po śmierci została zapomniana, jej prace nie cieszyły się popularnością przez dekady po jej śmierci. Najczęściej jej osoba kojarzona była wyłącznie z osobą Diego Rivery; Frida była znana po prostu jako żona znakomitego artysty.
Taki stan rzeczy trwał do wczesnych lat 80-tych kiedy w sztuce malarskiej pojawiło się pojęcie nurtu neomeksykańskiego. P Wollen i L Mulvey zorganizowali w kilku miejscach w Europie w 1982r. wystawę prac Fridy, które przedstawiano z pracami cenionej i popularnej wówczas Tiny Modotti.
W roku 1983 miała miejsce premiera filmu pt. "Frida, naturaleza viva", który odniósł wielki sukces i wzbudził kolejne fale zainteresowania dla twórczości malarki. Również w tym samym czasie ukazała się biografia Fridy wydana przez Haydena Herdera [dostępna w BC PZN]. 
W 1991 roku w Filadelfii wystawiono operę pt. "Frida" zaaranżowaną przez Roberta Xaviera Rodrigueza. W roku 1994, amerykański muzyk James Newton, wydał płytę pt. "Suite for Frida Kahlo". 21 czerwca 2001 roku twarz Fridy pojawiła się na amerykańskim znaczku pocztowym.
W 2002 roku, premierę miał biograficzny film pt. "Frida" z Salmą Hayek w roli głównej. Film przyniósł 58 milionów dolarów zysku i został oparty na biografii autorstwa Haydena Herrery.
W 2005 roku, na wystawie w Londynie zgromadzono 87 prac Fridy. W 2006 roku, praca "Roots" (z 1943 roku) pobiła rekord pod względem najwyższej ceny uzyskanej dla obrazu latynoamerykańskiego artysty. Sprzedano ją za cenę 5,6 miliona dolarów.
W 2009 roku wydano powieść "The Lacuna" autorstwa Barbara Kingsolver. Publikacja skupiała się zwłaszcza na uczuciowej sferze życia Fridy: opisano w niej życie artystki z mężem Diego Riverą oraz jej romans z Trockim.
6 lipca 2010 roku, w rocznicę śmierci malarki, Google dla uczczenia jej pamięci, wplotło podobiznę Fridy w swoje logo a jego standardowe czcionki zastąpiło bardziej folkowymi, przywołującymi na myśl styl malarki.
30 sierpnia 2010 roku, Bank Meksyku wyemitował banknot o nominale 500 peso, na odwrocie którego znajdowała się podobizna Fridy wraz z jej obrazem "Love's Embrace of the Universe, Earth, (Mexico), I, Diego, and Mr. Xólotl" podczas gdy na drugiej stronie banknotu umieszczono podobiznę Diego.
W 2008 roku, na największym festiwalu sztuki w Edynburgu (Edinburgh Festival Fringe) przedstawiono sztukę o życiu Fridy pt. "'Frida Kahlo: Viva la vida!". Autorem sztuki był meksykanin Humberto Robles a aranżacją zajął się Gael Le Cornec. Przedstawienie otrzymało Nagrodę Artystycznej Doskonałości i nominację dla najlepszego żeńskiego przedstawienia na Brighton Festival Fringe w 2009 roku.
Wystawa pt. "'Frida Kahlo and Diego Rivera: Masterpieces from the Gelman Collection" obejmująca prace Fridy i Diego prezentowane były w okresie od 9 lipca do 2 października 2011 roku w Pallant House Gallery, w Chichester (West Sussex). Wystawa ta była wyjątkowa z uwagi na fakt, że zgromadziła dwie centralne figury meksykańskiego modernizmu w jednym miejscu.
Również Florence Welch z grupy muzycznej Florence and The Machine ispirowana obrazem Fridy pt. "What The Water Gave Me", skomponowała piosenkę o takim samym tytule.
Obchody stulecia urodzin malarki uczczone zostały wielką wystawą zorganizowaną w Meksyku w Palacio de Bellas Artes w okresie 13 czerwca- 12 sierpnia 2007 roku. Specjalnie na ten cel, wypożyczono prace artystki ze zbiorów znajdujących się min. w Detroit, Minneapolis, Miami, Los Angeles, San Francisco i Nagoyi (Japonia). Na wystawie zaprezentowano jedną trzecią dorobku malarskiego Fridy jednakże uzupełniono ją listami i manuskryptami wcześniej nie publikowanymi.
W roku 2008 ponad 40 autoportretów Fridy zaprezentowano w Stanach Zjednoczonych w Walker Art Center w Minneapolis, The Philadelphia Museum of Art, The San Francisco Museum of Modern Art i innych miejscach.
Ponadto wystawa "Frida Kahlo w retrospektywie" pokazana w The Walter- Gropius- Bau w Berlinie w okresie od 30 kwietnia- 9 sierpnia 2010 roku zgromadziła ponad 120 jej szkiców i obrazów w tym kilka wcześniej niepokazywanych publicznie. Berlin przypisał sobie wówczas rolę głównego i najważniejszego organizatora uroczystości stulecia urodzin malarki (w ujęciu czasowym w 2010 roku minęło 100 lat od roku urodzin podawanego przez artystkę).
W 1959 roku w rodzinnym "Niebieskim Domu" Fridy (wybudowanym w roku 1907 przez jej ojca Guillermo Kahlo) zorganizowano Muzeum poświęcone jej osobie i twórczości. Podczas przebudowy w ściennej szafie tego domu znaleziono 180 strojów z regionu Oaxaca (styl jej autoportretów), jak również kolczyki od Picassa, szale, buty, biżuterię. W lecie 2007 znaleziska te towarzyszyły zorganizowanej z okazji 100 letnich urodzin artystki wystawie. Po śmierci Fridy Diego Rivera utrzymywał jej rodzinny dom aż do czasu swojej śmierci w 1957 roku.
3.. Meksyk czasów Fridy i Diega
Kilka słów o wydarzeniach, które stały się powodem manifestowanego związku Diega i Fridy z kulturowymi korzeniami tego kraju a także wstąpienia Fridy do partii komunistycznej. 
Meksyk jako zamorskie terytorium Hiszpanii stał się głównie zapleczem surowcowym i terenem bezprzykładnego wyzysku i eksterminacji ludności tubylczej. Także potomkowie konkwistadorów byli traktowanie przez hiszpańską koronę jako ludność poślednia, niemal tubylcza podporządkowana bezwzględnym rządom importowanych z Madrytu urzędników.
Główną postacią meksykańskiego ruchu separatystycznego był Miguel Hidalgo y Costilla – proboszcz niewielkiej parafii w miejscowości Dolores, który zaczął lansować ideę ogólnonarodowego powstania przeciw rządowi kolonialnemu. Główną siłę powstania mieli stanowić indiańscy oraz metyscy chłopi. 8 grudnia 1810 r. został przez działaczy niepodległościowych ustalony jako termin wybuchu powstania. Plany te zostały jednak odkryte przez rząd kolonialny. Hidalgo zdecydował się na przyśpieszenie wybuchu powstania i wyznaczył je na 16 września 1810 r. Data ta jest świętowana w Meksyku jako Dzień Niepodległości. 
Społeczne  niepokoje związane z ideą niepodległości, przekształciły się w zorganizowany opór rdzennej ludności indiańskiej przeciwko świeckim i duchownym latyfundystom, w rękach których znalazło się 3\4 ziemi. Do wybitnych przywódców chłopskich należał m. inn  Emiliano Zapata który proklamował tzw. plan Ayala. Proklamacja zawierała żądanie natychmiastowego przekazania ziemi chłopom. Na północy kraju wystąpili chłopi dowodzeni przez Francisco Villę (zwanym Pancho Villa) Dowódca armii rządowej Victoriano Huerta przejął kontrolę nad miastem Meksyk i został tymczasowym prezydentem w lutym 1913 r. Nowy prezydent próbował porozumieć się z Zapatą, który mu nie ufał i walki pomiędzy wojskami rządowymi a powstańcami trwały. Villa i Zapata wywierali nacisk na przeprowadzenie radykalnych reform społecznych oraz podział ziemi obszarników,. W grudniu 1914 r. ich oddziały okupowały stolicę i miasto Puebla.
W rekordowym czasie przyjęta konstytucja wprowadzała możliwość uchwalenia kodeksu pracy, który przewidywał prawo pracowników do organizowania strajków. Stanowiła także, że wszystkie surowce naturalne oraz ziemia są dobrem narodu. Postanowienie to miało na celu ograniczenie udziału kapitału zagranicznego w przemyśle wydobywczym i górnictwie oraz na terenach rolnych, wprowadzała ograniczenia w prawie kościoła do posiadania ziemi, zwracała także wspólnotom indiańskim wcześniej zagrabione terytoria. Wiele z przepisów tego aktu jak na ówczesne czasy było bardzo postępowych. Konstytucja mocno ograniczała rolę kościoła katolickiego, kreśliła także drogę do reformy rolnej, która miała trwać od wczesnych lat 20. XX w. aż do 1940 r.
W 1926 antyreligijne działania władz spowodowały inspirowany przez kościół wybuch chłopskiego powstania tzw. Cristeros (Chrystusowców) w obronie wiary katolickiej. Wzburzeni chłopi atakowali prorządowych żołnierzy i urzędników, na opanowanych terenach organizując własną armię i lokując kościelną administrację. Stany Jalisco, Michoacan, i Colima rozbrzmiewały okrzykiem powstańczym Viva Cristo Rey! (Niech żyje Chrystus król!). Konflikt został załagodzony 21 czerwca 1929 r. 
W 1936 r. Kongres meksykański uchwalił ustawę, zgodnie z którą możliwe było wywłaszczenie własności prywatnej, jeżeli tylko było to konieczne ze względu na dobro społeczne i wymagał tego interes narodu. 
W tym okresie zaczęła się także kształtować gospodarka o dwoistym charakterze. Jej pierwszą część stanowił przemysł i rolnictwo oparte na dużym kapitale. Z drugiej strony powstawał obraz pracowników bezwzględnie wykorzystywanych i pracujących za bardzo niskie wynagrodzenie. Rozwój gospodarczy skutkował głównie wytworzeniem się nielicznej klasy średniej a duża część społeczeństwa nie miała praktycznie żadnego udziału w jego dobrodziejstwach. Tak więc społeczne rozwarstwienie nadal się pogłębiało. Przy okazji, dopiero w 1953 r. kobiety otrzymują prawo głosu. 
W takich niespokojnych czasach żyła i działała Frida Kahlo. W młodości widywała chłopskich powstańców ubranych na biało z maczetami w dłoniach wędrujących ulicami Mexico City. Urzeczona nie tyle ruchem komunistycznym, ile osobowością Diego Rivery z entuzjazmem kroczyła na  czele pochodów i demonstracji pozwalając się uwieczniać z sierpem młotem i karabinem na stołecznych muralach. 
4. Bohaterka filmu - życie
Frida Kahlo, właśc. Magdalena Carmen Frieda Kahlo y Calderón urodziła się 6 lipca 1907 roku w La Casa Azul (Niebieskim domu) w Coyoacán - niewielkim miasteczku na przedmieściach Meksyku. [dziś jedna z dzielnic miasta] Kahlo, przez całe życie twierdziła, że urodziła się 7 lipca 1910 roku, prawdopodobnym powodem takiego postępowania było pragnienie Fridy, aby jej życie a zwłaszcza jego początek było utożsamiane z narodzinami nowego Meksyku, którego historię datuje się na rok 1910 - rok meksykańskiej rewolucji.
Ojciec, Guillermo Kahlo (1871–1941)  niemiecki Żyd w wieku 19 lat wyemigrował do Meksyku (w 1891 r.) i zmienił swoje imię na jego hiszpański odpowiednik- Guillermo. Zajmował się malarstwem i fotografią. Matka Fridy Kahlo, Matilde Calderón y Gonzalez, była gorliwą katoliczką z korzeniami indiańskimi i hiszpańskimi. Frida była trzecią z czterech córek, z poprzedniego związku ojca posiadała również dwie siostry przyrodnie. Przez całe swoje życie Frida silniej związana była z ojcem, ponieważ matka nie pochwalała jej zachowania.
W roku 1910, kiedy Frida miała 3 latka, rozpoczęła się meksykańska rewolucja. W wieku 6 lat, Frida zachorowała na polio, w wyniku czego jej prawa noga była chudsza. W dorosłym życiu próbowała maskować ten defekt nosząc długie, kolorowe spódnice. Przypuszcza się, że Frida mogła posiadać również wadę wrodzoną w postaci rozszczepu kręgosłupa przejawiającego się min. jego deformacją oraz dolnych kończyn. W roku 1922 roku, dołączyła do grupy uczniów jednej z wiodących szkół w Meksyku. Była jedną z zaledwie 35 dziewcząt uczęszczających do tej szkoły. Zintegrowała się ze szkolną kliką i oczarowała swoją osobowością najpopularniejszego ucznia szkoły, Alejandra Gómeza Ariasa. W tym samym czasie stała się świadkiem scen zbrojnej przemocy na ulicach Meksyku, związanej z toczącą się w dalszym ciągu Meksykańską Rewolucją o czym wspominam w części opracowania poświęconej temu okresowi. 
17 września 1925 roku, Frida uczestniczyła w bardzo poważnym wypadku komunikacyjnym. W następstwie zderzenia pojazdów u dziewczyny doszło do szeregu poważnych urazów: pęknięcia kręgosłupa, złamania obojczyka, połamania żeber, złamania miednicy, 11 złamań prawej nogi, złamania i zwichnięcia prawej stopy, zwichnięcia ramienia. Ponadto stalowy uchwyt poręczy autobusu przebił jej podbrzusze i macicę, co zasadniczo przekreśliło jej szanse na macierzyństwo. W wyniku odniesionych urazów, Frida 3 miesiące spędziła w odlewie gipsowym. W trakcie rekonwalescencji, usilnie pracowała nad tym, aby powtórnie stanąć o własnych siłach i nauczyć się chodzić. Pomimo, że wyznaczony cel osiągnęła, przez resztę życia doświadczała nawrotów bólu i dolegliwości pourazowych, które nieraz zmuszały ją do pobytu w szpitalu. Z tego powodu przeszła 35 operacji, głównie nakierowanych na usprawnienie prawej nogi, prawej stopy oraz krzyża. W dorosłym życiu Frida Kahlo trzykrotnie zachodziła w ciążę, jednakże z uwagi na doznane w wypadku obrażenia ciała nigdy nie doczekała się upragnionego dziecka.
W trakcie rekonwalescencji w celu zapełnienia czasu zainteresowała się malarstwem autoportretowym. Tłumaczyła ten fakt słowami: "maluję siebie ponieważ znam dobrze obiekt, który uwieczniam". Aby pomóc córce w rozwijaniu pasji matka Fridy zorganizowała jej sztalugi umożliwiające malowanie podczas leżenia w łóżku. Ojciec natomiast pożyczył jej swoje farby olejne i pędzle.
Prace Kahlo, często szokujące, obrazują przeważnie cierpienie i ból. Wiele z nich (55 spośród 143) to autoportrety, pełne osobistej symboliki, bazującej na odniesieniach do anatomii. Frida mówiła o swojej pracy: "nigdy nie maluję fikcji, przedstawiam moje własne życie".
Bardzo duży, wpływ na rozwój malarstwa artystki miał Diego Rivera. Frida podziwiała sztukę Diega. Poznali się w roku 1927 w Ministerstwie Edukacji gdzie Diego pracował nad muralem. Frida aby zwrócić na siebie uwagę nie tylko zaprezentowała mu 4 ze swoich prac, lecz starała się uwieść mężczyznę o dwadzieścia lat starszego od niej. Diego przyznał, że Frida posiada  zdolności. Od tego czasu stał się częstym gościem w domu rodziny Kahlo. Czuwał nad rozwojem talentu Fridy dając wskazówki, wspierając i nakierowując, ale też pozostawiał jej przy tym wolną wolę i przestrzeń w kształtowaniu twórczości. Wsparcie i pomoc Diega umocniły Fridę w dążeniu do zostania malarką i wierze, że potrafi sprostać swoim planom. 
W malarstwie Fridy uwidoczniły się wpływy rdzennej kultury meksykańskiej, W pracach, częstokroć używała symbolu małpy, która - choć w meksykańskiej kulturze i mitologii utożsamia żądzę i pragnienie - to na obrazach malarki przedstawiana była jako delikatna, wrażliwa i chroniąca przed złem postać. Frida eksperymentowała łącząc w swoich pracach elementy kultury, religii i tradycji meksykańskiej z surrealistycznymi akcentami a przede wszystkim eksponując siebie i własne przeżycia. Namalowała kilka portretów o bardziej abstrakcyjnym charakterze. W 1939 roku zaproszenie do podróży i wystawy we Francji wystosował André Breton, który w trakcie spotkania w Meksyku z Lwem Trockim [przez pewien czas kochankiem malarki] poznał Diega i Fridę. Także Muzeum sztuki, Luwr, zakupiło wówczas jedną z jej prac "The Frame". Było to ważne wydarzenie; ponieważ była to pierwsza praca meksykańskiego artysty, która znalazła się w tej szacownej i instytucji.
Znajomość i współpraca z Diego Riverą, zaowocowała małżeństwem zawartym w roku 1929. Pomimo braku aprobaty matki, Frida postanowiła poślubić swojego mentora, nauczyciela i przewodnika. Małżeństwo było burzliwe i nierówne. Para często spierała się, godziła; oboje mieli mocne, nieustępliwe i porywcze charaktery, skłonność do rozbudowanej autoreklamy, reżyserowania życia i  sprzedaży swojej prywatności. 
Biseksualna Frida miewała romanse z przedstawicielami płci obojga, min. z Josephine Baker, Isamu Noguchi, dr. Leo Eloesser (w 1931 r.). Diego tolerował skoki w bok żony jeśli tylko wiązała się z kobietami - o kochanków był zazdrosny. On również nie stronił od miłostek, m.in. z młodszą siostrą Fridy Cristiną, co bardzo zraniło i rozgniewało artystkę. Para rozwiodła się w listopadzie 1939 roku, aby powrócić do siebie w grudniu 1940r. Artyści zawarli odpowiednio nagłośnione w prasie ponowne małżeństwo. Niestety, powtórny ich związek okazał się równie a może bardziej burzliwy od pierwszego jeśli chodzi o kwestie porozumienia i współżycia. Para często mieszkała w osobnych mieszkaniach, ale "po sąsiedzku".
W 1937 roku, zaangażowana politycznie komunistka Frida, udostępniła Trockiemu i jego żonie swój dom. Rosyjski polityk uzyskał wówczas w Meksyku azyl polityczny. Kahlo nawiązała z nim romans, po którego ujawnieniu Trocki wraz z żoną przenieśli się do innej rezydencji w Coyoacan. Niedługo potem bo w 1940 roku polityk został zamordowany, prawdopodobnie na terenie rezydencji Fridy.
W międzyczasie, w 1938 roku Kahlo za staraniem swego małżonka pracującego w Stanach  miała pierwszą wystawę w Julien Levy w Nowym Jorku. Wystawa odniosła sukces, bowiem było to coś innego, egzotycznego, podobnie jak i sama artystka, ubrana w stylizowane na indiańskie stroje i biżuterię. W Nowym Jorku malarka zaangażowała się w znajomość i romans z fotografikiem Nickolasem Murayem. Następna wystawa w Paryżu nie spotkała się z entuzjazmem odbiorców. Zabrakło reklamy i opieki Brentona. 
W 1941 roku ojciec Fridy zmarł na atak serca. Rok później Frida zaczęła prowadzić dziennik, który stał się cennym źródłem informacji o niej. W 1950 roku przeszła siedem operacji kręgosłupa, co zmusiło ją do korzystania z wózka inwalidzkiego. W szpitalu spędziła dziewięć miesięcy. Zażywała silne leki przeciwbólowe, co odbiło się na klimacie jej malarstwa.
Frida Kahlo zmarła 13 lipca 1954 roku. Na kilka dni przed śmiercią napisała w swoim pamiętniku: "Ufam, że odejdę bez żalu i że już tu więcej nie wrócę - Frida". Oficjalnym powodem śmierci artystki była zatorowość płucna, ale przypuszcza się, że do śmierci mogło dojść z powodu, świadomego lub nie, przedawkowania leków. Nie wykonano sekcji zwłok. Frida w ostatnich latach życia była bardzo słabego zdrowia. Z powodu gangreny, amputowano jej prawą nogę (od wysokości kolana). Przed śmiercią Frida chorowała także na bronchit, co dodatkowo ją osłabiło.
Diego Rivera w autobiografii napisał, że dzień, w którym Frida umarła był najbardziej tragicznym dniem jego życia i dopiero wówczas zrozumiał, że najwspanialszą częścią jego życia była jego żona i miłość do niej. Urna z prochami Fridy znalazła swoje miejsce w jej rodzinnym Niebieskim Domu, który obecnie pełni funkcję muzeum prezentującego dorobek artystyczny Fridy oraz wszelkie pamiątki związane z malarką.
5. Pośmiertne uznanie
Jak wspomniałam, stan zapomnienia trwał do wczesnych lat 80- tych kiedy w sztuce malarskiej pojawiło się pojęcie nurtu neomeksykańskiego. Należy podkreślić, że „rękę” do wykreowania nowego stylu przyłożyli inni meksykańscy artyści, min.: Abraham Ángel, Ángel Zárraga, których surowe, wyraziste prace, nawiązujące do założeń stylu Fridy, zostały opublikowane w kalendarzu z klasycznym malarstwem Jesusa Helguery. I wówczas to uznano ją za prekursorkę tego stylu. 
Niedługo potem Peter Wollen i Laura Mulvey zorganizowali w kilku miejscach w Europie i nie tylko (Londyn- maj 1982r. w "Whitechapel Gallery", a ponadto Szwecja, Niemcy, Manhattan, Mexico City) wystawę prac Fridy, które przedstawiano z pracami cenionej i popularnej wówczas Tiny Modotti. Jej osobą zainteresowali się Teresa del Conde oraz Jorge Alberto Manrique, którzy również poświęcili jej miejsce w książkach dotyczących sztuki meksykańskiej.

Po przeczytaniu książek jej poświęconych i obejrzeniu filmu mam mieszane odczucia co do osoby artystki. Ale o tym napiszę w trakcie dyskusji.

7. Tezy do dyskusji w IKF ON:

1. Osobowość artystki, wpływ zmagania z fizycznym pogłębiającym się cierpieniem na klimat jej sztuki.
2. Czy audiodeskrypcja w filmie  spełniła oczekiwania osób niewidomych: czy oddaje nastrój filmu? W jakim stopniu oddaje klimat Meksyku? Czy  opisy są trafiają do wyobraźni osób niewidomych? Czy potrafią ją poruszyć i umożliwiają wyobrażenie dzieł malarstwa?
3. Jakie elementy filmu są jego mocną stroną a jakie słabą? 
4. Dlaczego ten film jest ważny w dorobku kultury filmowej, jakie niesie wartości poznawcze i edukacyjne?
5. Ocena gry aktorów, szczególnie grających główne postaci oraz ocena muzyki filmu.

Moderator - Maria Niesiołowska